Eindelijk vakantie, maar waarom kom ik niet tot rust?
Na elf weken terug naar de basis had ik vorige week eigenlijk maar één grote wens: rust.
De afgelopen weken waren behoorlijk intensief geweest. Eerst mijn blaasontsteking en het herstel daarvan, daarna de drukte op mijn werk en alle onzekerheid die daarbij kwam kijken.
Ik had mijn beweging eindelijk weer opgepakt en begon me lichamelijk langzaam beter te voelen.
Dus deze week, tijdens mijn vakantie, wilde ik vooral genieten. Lekker sporten, afspreken met familie en vrienden, gezond eten en vooral even helemaal niets moeten.
Dat klonk heerlijk.
Maar wat als je eindelijk tijd hebt om te ontspannen en je hoofd daar helemaal niet aan mee wil werken?
Vakantie betekent blijkbaar niet automatisch ontspannen
Mijn vakantie begon eigenlijk heel fijn. Ik had eindelijk tijd om rustig op te starten, gezellig te lunchen en familie en vrienden te zien.
Geen wekker, geen deadlines en geen verplichtingen waar ik me druk over hoefde te maken.
En toch voelde ik me de eerste dagen behoorlijk futloos.
Ik had weinig energie en merkte dat ik soms zelfs nergens zin in had. Niet omdat ik zoveel moest doen, maar juist omdat ik even niet goed wist wat ik met mezelf aan moest.
Dat vond ik best frustrerend.
Ik had zo uitgekeken naar mijn vakantie, maar nu ik eindelijk vrij was, leek mijn lichaam vooral te willen slapen en mijn hoofd juist helemaal niet te willen stoppen.
De afgelopen weken op mijn werk hadden duidelijk meer van me gevraagd dan ik misschien wilde toegeven.
Ik merkte dat ik nog steeds veel nadacht over mijn werk en mijn toekomst. Zelfs op momenten waarop ik lekker thuis zat en helemaal niets hoefde.
En dat zette me aan het denken.
Want hoe kan het dat je eindelijk alle tijd hebt om uit te rusten, maar je je nog steeds zo uitgeput voelt?
Mijn buik bleef me verrassen
Ook deze week bleef mijn buik behoorlijk onvoorspelbaar.
Ik had regelmatig last van een opgeblazen gevoel, af en toe buikkrampen en mijn stoelgang bleef wisselend. De ene keer zat ik verstopt, terwijl mijn buik op andere momenten juist weer heel anders reageerde.
Wat ik vooral lastig vind, is dat ik nog steeds geen duidelijk patroon kan ontdekken.
Soms eet ik iets waarvan ik verwacht dat mijn buik er goed op reageert, maar krijg ik toch klachten. En op andere momenten geniet ik van een uitgebreide lunch of een etentje zonder dat ik ergens last van heb.
Daardoor merk ik dat ik nog steeds snel op zoek ga naar een verklaring.
Ligt het aan bepaalde ingrediënten? Heeft mijn lichaam nog tijd nodig om tot rust te komen? Of spelen er misschien andere factoren mee?
Na twaalf weken eetdagboeken bijhouden heb ik inmiddels wel geleerd dat het niet zo eenvoudig is om één oorzaak aan te wijzen.
En misschien moet ik ook niet na iedere maaltijd op zoek willen naar een antwoord.
Ik wil mijn buik beter begrijpen, maar ik wil niet dat mijn hele dag draait om wat ik heb gegeten en hoe mijn buik daarop reageert.
Wat als spanning meer invloed heeft dan ik denk?
Zaterdag gebeurde er iets wat me opnieuw aan het denken zette.
Ik had die dag gewoon lekker gegeten en voelde me eigenlijk prima. Maar toen hoorde ik onverwacht dat we de volgende dag naar familie zouden gaan.
Dat was niet iets waar ik rekening mee had gehouden en ik merkte dat ik daar meteen gespannen van werd.
Niet veel later voelde mijn buik ineens behoorlijk opgeblazen.
Mijn eerste gedachte was natuurlijk: wat heb ik gegeten?
Maar deze keer vroeg ik me ook iets anders af.
Zou die spanning misschien een rol kunnen spelen?
Ik weet natuurlijk niet of mijn buik daardoor opgeblazen raakte. Het kan net zo goed met mijn voeding te maken hebben gehad, of met een combinatie van factoren.
Maar ik vind het wel opvallend dat ik steeds vaker merk hoe snel mijn lichaam lijkt te reageren op wat er in mijn hoofd gebeurt.
Later die avond ging ik gezellig uit eten met vriendinnen.
En ondanks dat mijn buik overdag zo onrustig was geweest, had ik tijdens het eten eigenlijk nergens last van.
Dat vond ik opnieuw interessant.
Misschien moet ik niet alleen blijven kijken naar wat er op mijn bord ligt, maar ook naar wat er op dat moment allemaal in mijn hoofd gebeurt.
Goed voor mezelf zorgen zonder alles te controleren
Wat ik deze week ook merkte, is dat ik nog steeds zoek naar een goede balans tussen bewust leven en gewoon genieten.
Ik heb weer verschillende voedzame maaltijden gemaakt, waaronder mijn zelfgemaakte bloemkoolsoep en gerechten met vis en groenten.
Maar ik ben ook meerdere keren uit lunchen geweest, heb genoten van zelfgemaakte brownies en chocoladefudge en ben gezellig uit eten geweest.
En dat vind ik eigenlijk ook gewoon belangrijk.
De afgelopen twaalf weken heb ik ontzettend veel aandacht besteed aan mijn voeding.
Soms misschien zelfs zoveel dat ik bijna vergat dat eten ook gewoon leuk mag zijn.
Ik wil goed voor mijn lichaam zorgen, maar niet voortdurend het gevoel hebben dat ik alles moet controleren.
Hetzelfde geldt voor bewegen.
Deze week ging ik twee keer naar de sportschool. Daar ben ik blij mee, zeker na de weken waarin ik nauwelijks kon sporten.
Maar mijn ochtendwandelingen en meditatiemomenten schoten er wat vaker bij in.
En hoewel ik dat jammer vind, probeer ik mezelf daar niet direct op af te rekenen.
Het hoeft niet iedere week perfect te gaan.
Wat ging er deze week goed?
Ondanks de mentale onrust en mijn wisselende buikklachten waren er gelukkig ook genoeg fijne momenten.
Ik nam tijd voor familie en vrienden. Van gezellige lunches tot een avond uit eten: ik heb genoten van de mensen om me heen.
Ik ging twee keer naar de sportschool. Het voelde fijn om mijn beweging weer vast te houden.
Ik bleef aandacht besteden aan mijn voeding. Ik kookte verschillende voedzame maaltijden, maar gaf mezelf ook de ruimte om te genieten.
Ik kreeg weer wat meer richting in mijn hoofd. Vrijdag voelde ik me mentaal een stuk beter en had ik het idee dat ik weer wat duidelijker wist wat ik wilde.
Ik leerde opnieuw iets over mijn buik. Niet omdat ik ineens een duidelijke oorzaak vond, maar juist omdat ik steeds beter zie hoe ingewikkeld de wisselwerking tussen voeding, spanning en buikklachten kan zijn.
Op naar week 13
Deze vakantie heeft me iets laten zien wat ik eigenlijk al langer weet, maar nog steeds lastig vind.
Rust nemen is niet hetzelfde als tot rust komen.
Ik kan tien uur slapen, een hele dag niets hoeven en toch het gevoel hebben dat mijn hoofd overuren draait.
En misschien is dat juist iets waar ik de komende tijd meer aandacht aan wil besteden.
Niet alleen kijken naar mijn voeding of mijn beweging, maar ook naar hoe ik met spanning en onzekerheid omga.
Mijn buik is nog steeds niet rustig, maar ik wil voorkomen dat ik daardoor weer in dezelfde vicieuze cirkel terechtkom als twaalf weken geleden.
Dus voor volgende week wil ik vooral proberen mijn dagelijkse gewoontes weer wat meer structuur te geven. Iedere ochtend naar buiten, tijd maken om te mediteren en blijven bewegen.
Zonder mezelf meteen weer een hele lijst verplichtingen op te leggen.
Want misschien is dat wel de belangrijkste les van deze week:
Je kunt alle tijd van de wereld hebben om te ontspannen, maar soms moet je eerst leren om jezelf die rust ook echt te gunnen.
Op naar week 13.