Eindelijk begint mijn buik weer wat te herstellen. Ik ben er nog niet helemaal, want van het ene uiterste vloog ik de afgelopen tijd naar het andere. Waar mijn darmen eerst vooral onrustig waren, kreeg ik nu te maken met een opgeblazen gevoel en constipatie. Helemaal soepel loopt het dus nog niet, maar er zit wel degelijk verbetering in.

En hoe meer ik erover nadenk, hoe duidelijker het wordt wat de grootste sleutel is geweest naar deze vooruitgang:

Rust.

Maar ik deed toch rustig aan?

Dat klinkt misschien logisch, maar eerlijk gezegd dacht ik lange tijd dat ik al voldoende rust nam.

Ik zat regelmatig op de bank. Mijn agenda zat niet overvol. Ik probeerde op tijd naar bed te gaan. In mijn hoofd voldeed ik prima aan het plaatje van iemand die rustig aan doet.

Toch wist ik diep vanbinnen ook dat dit niet helemaal waar was.

Want rust zit voor mij niet alleen in wat ik lichamelijk doe. Rust betekent vooral dat mijn hoofd rustig is. En juist daar ging het de afgelopen periode mis.

Een hoofd vol ideeën

Ik ben van nature enthousiast. Als ik ergens energie van krijg, kan ik er volledig in opgaan. Op dit moment zit ik vol ideeën, plannen en inspiratie. Voor mijn blog, voor nieuwe projecten en voor allerlei dingen die ik nog wil uitwerken.

Dat enthousiasme is prachtig. Het geeft me energie en voldoening.

Maar het heeft ook een keerzijde.

Voor ik het weet zit ik tot laat in de avond achter mijn laptop. Nog even iets uitwerken. Nog even een idee opschrijven. Nog even iets opzoeken.

En waar ik mijn telefoon normaal gesproken zonder moeite een paar uur kan wegleggen, merk ik dat ik de laatste tijd veel vaker aan het scrollen ben. Niet omdat ik er ontspannen van word, maar omdat mijn hoofd voortdurend bezig blijft.

De spiegel die ik liever niet zag

Ook mijn dagelijkse gewoontes vertellen eigenlijk hetzelfde verhaal.

Meditatie is al lange tijd een vast onderdeel van mijn dag. Of beter gezegd: het zou een vast onderdeel moeten zijn.

Want als ik eerlijk ben, zette ik de meditatie vaak wel aan, maar was ik ondertussen met mijn gedachten alweer drie stappen verder. Bij mijn to-do-lijst. Bij een idee. Bij iets wat ik nog moest regelen.

Ik deed de oefening, maar ik was er niet echt bij.

En yoga? Dat heb ik de afgelopen weken nauwelijks gedaan.

Terwijl ik dit opschrijf, voelt het ergens alsof ik met de billen bloot ga. Het is veel makkelijker om te zoeken naar een voedingsmiddel dat klachten veroorzaakt of om de oorzaak buiten mezelf te leggen. Maar ik vind het belangrijk om ook de momenten te delen waarop het minder soepel gaat.

Want juist daar leer ik vaak het meest van.

Mijn lichaam zat stil, mijn zenuwstelsel niet

Wat ik steeds beter begin te begrijpen, is dat mijn lichaam misschien wel op de bank lag, maar dat mijn zenuwstelsel ondertussen volledig “aan” stond.

Altijd bezig. Altijd alert. Altijd vooruitdenken.

En hoe meer ik hierover lees en ervaar, hoe logischer het wordt dat mijn buik daarop reageert. Mijn darmen zijn immers nauw verbonden met mijn stresssysteem. Als mijn hoofd geen rust krijgt, krijgt mijn buik die vaak ook niet.

Ook sporten vraagt om eerlijkheid

Daar komt nog iets bij.

Sinds een tijdje ben ik weer fanatiek aan het hardlopen. Drie keer per week trek ik mijn hardloopschoenen aan. Daarnaast ga ik één keer per week naar de sportschool en sta ik regelmatig op de tennisbaan.

Sporten geeft me energie en ik geniet ervan om doelen na te streven. Maar ook hierin ben ik de afgelopen tijd tegen mezelf aangelopen.

Want de vraag is niet alleen: wil ik sporten?

De vraag is vooral: kan mijn lichaam het op dit moment aan?

Niet alles hoeft altijd

Ik merk dat mijn drang om mijn trainingsdoelen te halen soms sterker is dan het vermogen om naar mijn lichaam te luisteren.

Er zijn momenten geweest waarop ik me eigenlijk al niet lekker voelde, maar toch naar de sportschool ging omdat het “op het schema stond”. Achteraf kreeg ik dan vaak meer buikpijn, meer misselijkheid of voelde ik me simpelweg uitgeput.

Steeds vaker besef ik dat er een verschil is tussen bewegen en presteren.

Soms heeft mijn lichaam behoefte aan een stevige training.

Maar soms is een rustige wandeling precies wat het nodig heeft.

En dat onderscheid maken vind ik eerlijk gezegd nog best lastig.

Een nieuwe afspraak met mezelf

Sinds ongeveer een halve week probeer ik daarom iets nieuws.

Voordat ik ga sporten, stel ik mezelf bewust de vraag: voel ik me fit genoeg om intensief te bewegen?

Niet: heb ik zin?

Niet: wat staat er op mijn schema?

Maar: wat heeft mijn lichaam vandaag nodig?

Ik merk nu al dat dit effect heeft. Mijn buik reageert rustiger. Mijn energie voelt stabieler. Tegelijkertijd vind ik het moeilijk om de controle los te laten en niet altijd mijn geplande targets te halen.

Maar misschien zit daar juist de uitdaging.

Weten en doen

Als ik heel eerlijk ben, weet ik in de basis eigenlijk al heel goed wat rust voor mij betekent.

Rust betekent niet alleen op de bank zitten.

Rust betekent aanwezig zijn in het moment. Mijn telefoon vaker wegleggen. Echt mediteren in plaats van afvinken. Yoga weer een plek geven. Mijn lichaam serieus nemen wanneer het aangeeft dat het genoeg is geweest.

Ik weet het allemaal.

Nu mag ik er alleen nog naar gaan leven.

Dat zal ongetwijfeld met vallen en opstaan gaan. Oude gewoontes verander je niet van de ene op de andere dag. Maar ik merk nu al dat mijn buik reageert zodra ik wat liever word voor mezelf.

En misschien is dat wel de belangrijkste les van deze periode: herstel vraagt niet alleen om de juiste voeding, maar ook om de moed om gas terug te nemen wanneer dat nodig is.

Dat vind ik niet altijd makkelijk.

Maar oefening baart kunst. 🌿