Van herstel naar complete terugval

Vorige week voelde het nog alsof ik langzaam weer de goede kant op ging. Niet perfect, maar wel beter. Mijn eetlust kwam terug, mijn energie heel voorzichtig ook, en ik had het gevoel dat mijn lichaam weer wat rust begon te vinden.

Maar deze week sloeg alles ineens volledig om.

En eerlijk?
Ik heb echt even gedacht: ik weet het gewoon niet meer.

Alles “goed” doen en toch achteruitgaan

Wat deze week misschien nog wel het moeilijkste maakte, was dat ik juist zó mijn best deed om alles goed te doen voor mijn buik.

Ik lette op mijn voeding, probeerde weer structuur te pakken en wilde mijn lichaam juist ondersteunen in het herstel. Maar in plaats van verbetering ging het alleen maar slechter.

Zó erg zelfs dat mijn vriend een keer letterlijk uit de file moest rijden omdat ik zo’n hoge nood had dat ik het niet meer redde. Ook naar kantoor gaan zat er op een gegeven moment gewoon niet meer in.

En dat vond ik confronterend.

Natuurlijk heb ik vaker buikklachten gehad, maar het is al heel lang niet meer zó heftig geweest dat het mijn dagelijks leven echt volledig bepaalde.

Drie dagen lang was mijn buik compleet van de rit.

Het malen begint meteen

Op zulke momenten gebeurt er bij mij altijd hetzelfde:
ik ga zoeken.

Wat heb ik verkeerd gedaan?
Waar komt dit vandaan?
Heb ik iets gegeten wat niet goed viel?
Was het toch dat ene product?

Mijn hoofd draait overuren terwijl mijn lichaam eigenlijk alleen maar rust nodig heeft.

En misschien herken je dat wel. Dat je zo graag grip wilt krijgen op je klachten, dat je alles probeert te analyseren. Alsof je het kunt oplossen als je maar hard genoeg nadenkt.

Maar soms is er gewoon niet direct een duidelijk antwoord.

Mijn lichaam volledig uitgeput

Wat ik deze keer ook echt merkte, was hoeveel impact zo’n terugval heeft op de rest van mijn lichaam.

Omdat mijn darmen compleet van slag waren, voelde het alsof ik nergens energie uit kon halen. Alsof mijn lichaam simpelweg niets meer opnam.

Ik was kapot moe. Niet “een beetje moe”, maar het soort moe waarbij zelfs kleine dingen voelen als teveel.

En eerlijk gezegd maakte me dat ook bang.

Want ik dacht alleen maar:
wat kan ik nog méér doen dan dit?

Langzaam terug naar rust

Gelukkig begon mijn buik na een paar dagen langzaam weer te herstellen. Heel voorzichtig eerst, maar uiteindelijk voelde ik na vijf dagen eindelijk weer rust.

En wat de oorzaak precies is geweest?
Dat weet ik nog steeds niet.

Misschien was het nog een nasleep van de afgelopen weken. Of dat ik ongesteld moest worden. Misschien reageerde mijn lichaam op de nieuwe magnesiumspray die ik momenteel probeer. Misschien was het een product dat niet meer goed was. Of misschien heeft mijn lichaam simpelweg nooit écht rust gekregen de afgelopen periode.

Het antwoord blijft ergens in het midden hangen.

Niet blijven hangen in zoeken

En toch heb ik deze week ook besloten dat ik daar niet meer in wil blijven hangen.

Want hoe graag ik het ook wil begrijpen: ik ga waarschijnlijk nooit meer precies achterhalen waar dit nu exact vandaan kwam.

En als ik daarin blijf malen, blijf ik vastzitten in angst en controle.

Dus in plaats daarvan wil ik weer vooruitkijken.

Terug naar rust.
Terug naar vertrouwen.
Terug naar zorgen dat mijn lichaam zich weer sterk, gezond en veilig voelt.

Want uiteindelijk is dát waar het allemaal om draait 🌿