Soms kom je op een punt waarop je eerlijk tegen jezelf moet zeggen: de manier waarop ik het nu doe, werkt niet meer.

Dat moment had ik de afgelopen weken.

Mijn buik bleef gevoelig, ik had regelmatig last van een opgeblazen gevoel en ik merkte dat ik langzaam in een vicieuze cirkel terecht was gekomen. Natuurlijk bleef ik zoeken naar de oorzaak. Lag het aan mijn voeding? Had ik iets verkeerd gegeten? Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe duidelijker het werd dat er veel meer speelde dan alleen mijn PDS en darmklachten.

Een vicieuze cirkel

Op mijn werk is het de laatste tijd erg rustig. Door de reorganisatie is er veel onzekerheid ontstaan en tegelijkertijd heb ik op dit moment minder werkzaamheden dan normaal.

Dat klinkt misschien als iets waar je blij van zou worden, maar voor mij werkt het juist averechts.

Doordat ik minder om handen heb, beweeg ik minder. Ik zit meer. Mijn dagen voelen minder energiek en ik merk dat ik langzaam in een sleur terechtkom.

Die combinatie van weinig beweging, onzekerheid over mijn baan en een hoofd dat steeds blijft nadenken, zorgt ervoor dat mijn buik steeds gevoeliger wordt.

Mijn buik raakt opgeblazen.

Daardoor krijg ik minder zin om de deur uit te gaan.

Ik beweeg nóg minder.

En juist daardoor nemen mijn darmklachten weer toe.

Voor ik het wist, zat ik vast in een cirkel waar ik zelf steeds moeilijker uit kwam.

Terug naar de basis

Daarom heb ik besloten om het roer weer even helemaal om te gooien.

Niet omdat ik gefaald heb.

Maar omdat ik inmiddels weet dat mijn lichaam soms vraagt om opnieuw terug te gaan naar de basis.

En die basis ken ik eigenlijk heel goed.

Ik ga weer een eetdagboek bijhouden. Niet om mezelf te controleren, maar om nieuwsgierig te blijven. Misschien zijn er voedingsmiddelen waar mijn buik toch gevoeliger op reageert dan ik dacht. Of misschien ontdek ik juist patronen waar ik eerder nooit bij stil heb gestaan.

Mijn nieuwe routine

De komende periode wil ik mezelf weer de structuur geven waarvan ik weet dat mijn lichaam er goed op reageert.

Iedere ochtend begin ik met minimaal twintig minuten buiten bewegen. Soms wordt dat een rustige wandeling, soms een rondje hardlopen. Dat laat ik afhangen van hoe mijn lichaam zich op dat moment voelt.

Ik merk namelijk dat ochtendlicht en beweging mijn hele systeem letterlijk wakker maken. Ik begin de dag energieker, mijn hoofd voelt helderder en mijn lichaam komt veel beter op gang.

Daarnaast wil ik twee keer per week hardlopen.

Maar deze keer zonder Strava.

Ik ken mezelf inmiddels goed genoeg om te weten dat ik anders toch weer harder wil lopen, sneller wil zijn of mijn vorige tijd wil verbeteren.

Deze keer wil ik niet lopen voor een prestatie.

Ik wil lopen omdat mijn lichaam daar blij van wordt.

Ook wil ik twee keer per week naar de sportschool. Niet volgens een strak schema, maar afgestemd op hoe ik me die dag voel. De ene training zal intensiever zijn dan de andere en dat is helemaal prima.

Daarnaast pak ik mijn yogamat weer drie keer per week uit de kast. Yoga geeft me rust en ik merk keer op keer dat mijn buik daar positief op reageert.

Mijn dagelijkse meditatie blijft ook een vast onderdeel van mijn dag. Maar deze keer wil ik niet alleen de meditatie “aanzetten”. Ik wil er ook echt bij zijn.

Een nieuwe gewoonte

Eén nieuwe afspraak met mezelf vind ik misschien nog wel de spannendste.

Vanaf negen uur ’s avonds leg ik mijn telefoon weg.

Geen Instagram.

Geen TikTok.

Geen televisie.

Ik hoop dat mijn hoofd daardoor meer rust krijgt, mijn slaap verbetert en ik overdag weer meer energie ervaar.

Juist de afgelopen maanden heb ik gemerkt hoeveel invloed mijn zenuwstelsel heeft op mijn buik. Daarom wil ik niet alleen mijn voeding aandacht geven, maar mijn hele leefstijl.

Mijn buik weer de ruimte geven

Ook ga ik weer zoveel mogelijk terug naar intermittent fasting.

Niet omdat ik geloof dat dit voor iedereen de oplossing is, maar omdat ik uit ervaring weet dat mijn buik er goed op reageert.

Door mijn darmen wat langer rust te geven tussen de maaltijden merk ik vaak dat mijn spijsvertering zich beter kan herstellen.

Voor mij voelt dat als een fijne manier om mijn lichaam weer even op adem te laten komen.

Niet perfect, maar bewust

Misschien klinkt het als veel veranderingen tegelijk.

Maar eerlijk gezegd voelt dat voor mij helemaal niet zo.

Veel van deze gewoontes maakten eerder al onderdeel uit van mijn leven. Ik ben ze alleen onderweg een beetje kwijtgeraakt.

Om mezelf daarbij te helpen, houd ik de komende tijd alles bij in mijn dagboek. Mijn voeding, beweging, meditatie, yoga, sport, mijn slaap en zelfs of het gelukt is om mijn telefoon om negen uur weg te leggen.

Niet om mezelf af te rekenen.

Maar om patronen te ontdekken.

En misschien nog wel belangrijker: om met meer liefde naar mezelf te leren kijken.

Want ik weet nu al dat er dagen zullen zijn waarop het niet lukt.

En dat is oké.

In plaats van boos te worden op mezelf, wil ik proberen nieuwsgierig te zijn.

Waarom lukte het vandaag niet?

Wat had ik nodig?

En wat kan ik morgen anders doen?

Ik denk dat juist daar de grootste winst zit.

Samen op weg

De komende weken neem ik jullie graag mee in deze nieuwe fase.

Op Instagram en TikTok deel ik mijn dagelijkse ervaringen, de kleine overwinningen én de momenten waarop het minder goed gaat.

En iedere week schrijf ik hier een nieuwe blog.

Wat werkte er goed?

Waar liep ik tegenaan?

Wat hielp mijn buik?

En wat bleek uiteindelijk toch niet zo’n goed idee?

Ik heb geen idee waar deze reis me precies gaat brengen.

Maar één ding weet ik inmiddels wel.

Ik hoef niet perfect te zijn om vooruit te komen.

Ik hoef alleen maar iedere dag opnieuw de keuze te maken om goed voor mezelf te zorgen.

En misschien is dat wel de mooiste vorm van herstel. 🌿