Mijn buik is nog niet rustig, maar er verandert wél iets
De eerste week van mijn nieuwe aanpak zit erop. Een week waarin ik weer bewust ben gaan kijken naar mijn voeding, beweging, rust en vooral naar wat mijn lichaam mij probeert te vertellen.
Ik hield iedere dag mijn eetdagboek bij, mediteerde dagelijks en ging iedere ochtend minimaal 20 minuten naar buiten. Daarnaast stonden yoga, hardlopen en krachttraining weer op mijn planning en ben ik opnieuw begonnen met intermittent fasting.
Niet met het idee dat alles meteen perfect moet gaan, maar vooral om weer inzicht te krijgen.
En na één week vallen de eerste dingen al op.
De eerste dagen voelde ik me verrassend goed
Wat me vooral opviel, was dat ik mentaal eigenlijk best lekker in mijn vel zat. Ik had weer zin om dingen te ondernemen en merkte dat de structuur me goed deed.
Zelfs op dagen dat ik moe was, probeerde ik niet meteen toe te geven aan die vermoeidheid. Zo ben ik een paar keer juist ’s middags gaan sporten. Iets waar ik van tevoren misschien tegenop zag, maar waar ik me achteraf juist energieker door voelde.
Ook lukte het om iedere ochtend naar buiten te gaan en heb ik iedere dag gemediteerd. Kleine gewoontes, maar ik merk dat ze me veel houvast geven.
Toch was mijn energie nog behoorlijk wisselend.
Wat gebeurt er toch rond 15:00 uur?
Eén ding kwam deze week meerdere keren terug: mijn middagdip.
Rond drie à vier uur ’s middags werd ik soms ineens ontzettend moe. Niet gewoon een beetje slaperig, maar echt gapen, een wee gevoel in mijn maag en soms ook buikkrampen.
Het gekke is dat het een aantal keer gebeurde nadat ik na de lunch water, thee of bottenbouillon had gedronken. Daar zat soms ruim een uur tussen, dus waarom mijn buik daar op dat moment zo op reageerde weet ik niet.
Op dinsdag kreeg ik bijvoorbeeld ongeveer een uur na mijn lunch buikpijn nadat ik gemberthee en bottenbouillon had gedronken en moest ik naar het toilet. Op zaterdag gebeurde iets vergelijkbaars: na de lunch dronk ik water en rond 15:00 uur kreeg ik opnieuw buikpijn, werd ik heel moe en kreeg ik dat weeë gevoel.
Toeval?
Misschien.
Maar omdat het vaker gebeurde, wil ik dit de komende weken wel in de gaten houden.
Dit is precies waarom ik weer een eetdagboek ben begonnen. Soms vallen bepaalde patronen pas op als je daadwerkelijk opschrijft wat je eet, drinkt en voelt.
Mijn menstruatie verliep totaal anders
Tegelijkertijd gebeurde er deze week iets heel positiefs.
Ik werd ongesteld en waar dit normaal gesproken gepaard kan gaan met buikklachten en flinke hoofdpijn, was dat deze keer nauwelijks het geval.
Dinsdag had ik wel veel bloedverlies en later in de week had ik wat zeurende hoofdpijn, maar de klachten die ik normaal rondom mijn menstruatie ervaar bleven grotendeels uit.
Dat vond ik echt bijzonder.
Of dat nu al iets met mijn nieuwe routine te maken heeft, kan ik natuurlijk na één week niet zeggen. Maar het is wél iets wat ik wil blijven volgen.
En ineens werd ook mijn huid rustiger
Nog een kleine overwinning: mijn huid.
De huidklachten waar ik de afgelopen tijd zoveel mee bezig ben geweest, waren aan het einde van deze week bijna helemaal verdwenen.
Op donderdag realiseerde ik me zelfs dat ik al twee dagen geen crème meer had gebruikt.
Ook hierbij weet ik natuurlijk niet precies waardoor het komt. Is het voeding? Meer beweging? Meer buiten zijn? Minder stress? Mediteren? Of een combinatie van alles?
Geen idee.
Maar voor nu ben ik vooral heel blij dat mijn huid eindelijk rustiger lijkt te worden.
Mijn buik bleef ondertussen een raadsel
Mijn buik zelf?
Die was helaas een stuk minder voorspelbaar.
Er waren dagen waarop het eigenlijk best goed ging. Woensdag voelde mijn buik bijvoorbeeld over het algemeen rustig, al had ik rond 15:00 uur en na het avondeten wel wat krampen.
Andere dagen merkte ik juist dat mijn buik gedurende de dag steeds verder opzwol.
Ik probeerde ondertussen zelf verbanden te leggen.
Maandag leek mijn buik bijvoorbeeld ineens opgeblazen te raken nadat ik een banaan had gegeten. Daarom besloot ik fruit voorlopig niet meer direct na mijn lunch of avondeten te eten.
Vrijdag kreeg ik na mijn avondsnack opnieuw een opgeblazen buik. Daar zat onder andere gefermenteerde rode ui bij.
En juist daardoor begonnen de vragen weer.
Is het het fruit?
De gefermenteerde producten?
Het zuurdesembrood dat ik weer regelmatig eet?
Of heeft het helemaal niet met één specifiek voedingsmiddel te maken?
Toen kwam het weekend…
Zaterdag veranderde er iets.
Mijn buik werd enorm opgeblazen.
Ik had die dag hardgelopen, was bezig geweest en ging daarna naar een kinderverjaardag. Daar dronk ik alleen water, maar toch begon mijn buik al pijn te doen.
Na het avondeten werd het erger.
Ik ging naar het toilet, maar mijn buik bleef opgeblazen.
En zondag werd ik er zelfs mee wakker.
Mijn buik voelde als een enorme ballon en zelfs tijdens het stretchen bij yoga deed mijn buik pijn. Mijn ontlasting was ondertussen ook harder geworden. Op zaterdag had ik Bristol type 1 en op zondag type 1 en 2.
Daardoor begon ik me af te vragen of ik misschien juist richting verstopping ging.
En vervolgens begon mijn hoofd natuurlijk weer allerlei mogelijke oorzaken af te gaan.
Heb ik te veel zuurdesembrood gegeten?
Zijn het de gefermenteerde producten?
Eet ik iets waar mijn buik niet goed op reageert?
Of was zaterdag simpelweg te druk en was het de combinatie van hardlopen, een logee in huis, alles wat ik ’s ochtends had gedaan en daarna meteen door naar een verjaardag?
Ik weet het niet.
En misschien is dat na één week ook helemaal niet erg.
Niet ieder signaal heeft meteen een verklaring nodig
Dat is misschien wel iets wat ik deze week opnieuw moet leren.
Ik wil heel graag begrijpen waarom mijn buik doet wat hij doet. Als ik ’s avonds opgeblazen ben, wil ik eigenlijk meteen kunnen aanwijzen welk voedingsmiddel daarvoor verantwoordelijk is.
Maar zo simpel werkt mijn lichaam waarschijnlijk niet.
Daarom wil ik mezelf de komende weken ook niet gek maken door iedere banaan, boterham of gefermenteerde ui direct als boosdoener aan te wijzen.
Ik wil juist blijven kijken naar het grotere geheel.
Wat heb ik gegeten?
Hoe was mijn ontlasting?
Hoe druk was mijn dag?
Heb ik bewogen?
Hoe voelde ik me mentaal?
En wanneer ontstonden de klachten?
Hopelijk ontstaat er zo langzaam een patroon.
Toch zie ik na één week al vooruitgang
Als ik alleen naar mijn opgeblazen buik van dit weekend zou kijken, zou ik kunnen denken dat deze eerste week niet veel heeft opgeleverd.
Maar dat is niet eerlijk.
Ik heb zeven dagen gemediteerd.
Ik ben iedere ochtend minimaal 20 minuten naar buiten gegaan.
Ik heb twee keer krachttraining gedaan, twee keer hardgelopen en drie keer yoga gedaan.
Mijn huid is bijna helemaal rustig.
Mijn menstruatie verliep veel beter dan ik gewend ben.
En mentaal merk ik dat ik steeds lekkerder in mijn vel kom te zitten.
Mijn buik is dus misschien nog niet waar ik hem wil hebben.
Maar er verandert wél iets.
En dat geeft me vertrouwen om door te gaan.
Op naar week 2
Volgende week wil ik vooral doorgaan met wat ik nu doe.
Niet nóg meer regels toevoegen en niet ineens allerlei voedingsmiddelen schrappen omdat ik één keer klachten heb gehad.
Wel wil ik extra aandacht besteden aan mijn opgeblazen buik en de vreemde dip die ik regelmatig rond 15:00 uur krijg.
Daarnaast staat er een leuke week voor de deur met een verjaardag en een bruiloft.
En ook dat hoort voor mij bij deze nieuwe aanpak.
Niet mijn hele leven aanpassen aan mijn buik, maar proberen mijn buik steeds beter te begrijpen terwijl ik ondertussen óók gewoon blijf leven.
Op naar week 2.