Verder willen, maar terug moeten schakelen

Soms denk je dat je weet waar iets vandaan komt.
Dat je de oorzaak hebt gevonden en dat het nu een kwestie is van even herstellen en doorgaan.

Dat dacht ik deze week ook.

Mijn buik bleef gevoelig en onrustig, dus in mijn hoofd was het vrij duidelijk: dit zijn nog steeds de naweëen van de zuivel van vorige week. Logisch, dacht ik. Even rustig aan doen en dan kan ik daarna weer verder.

Maar mijn lichaam had een ander plan.

Mijn buik als voorbode

Mijn buik is eigenlijk altijd een soort graadmeter geweest.
Als daar iets niet klopt, volgt de rest vaak vanzelf.

En dat gebeurde deze week ook.

Waar het begon met een onrustige buik, sloeg het langzaam om naar iets anders. Moeheid, misselijkheid, hoofdpijn… en vooral totaal geen trek in eten.

Op dat moment wist ik: dit gaat niet meer alleen over mijn darmen.

Ik werd gewoon ziek.

Even helemaal niks

En dat was misschien nog wel het lastigste.

Niet alleen omdat ik me niet goed voelde, maar ook omdat alles waar ik de afgelopen weken mee bezig was, voeding, structuur, testen, ineens op de achtergrond verdween.

Ik kon er gewoon niet meer mee bezig zijn.

Eten voelde niet als iets waar ik naar uitkeek, maar als iets waar ik me doorheen moest zetten. En soms lukte dat niet eens.

Frustratie en realiteit

Ik merkte dat ik daar best van baalde.

Niet alleen omdat ik me fysiek slecht voelde, maar ook omdat ik zo graag door wilde. Nieuwe dingen proberen, recepten maken, jullie blijven inspireren.

Maar deze week zat dat er gewoon niet in.

En misschien is dat ook wel de realiteit van dit proces:
je kunt het nog zo goed willen plannen, maar je lichaam bepaalt uiteindelijk wat er gebeurt.

Dankbaar dat ik vooruit had gewerkt

Wat deze week wel echt een verschil maakte, is dat ik eerder al vooruit had gewerkt voor mijn recepten.

Ik had nog content klaarstaan voor Instagram en TikTok, en daar was ik op dit moment zó blij mee. Want eerlijk: ik had nu echt niet de energie om in de keuken te staan, nieuwe recepten te bedenken en alles uit te werken.

Het gaf me rust dat dat al gedaan was. Dat ik even niet “aan” hoefde te staan, maar toch kon blijven delen.

En dat is voor mij ook weer een inzicht:

👉 vooruit werken is niet alleen handig, maar ook een vorm van goed voor jezelf zorgen

Zeker voor dit soort weken, waarin je lichaam even iets anders van je vraagt.

Kleine stapjes

Langzaam merk ik dat het iets beter gaat.
Mijn eetlust komt heel voorzichtig terug, al is het nog beperkt.

Fruit lukt het beste, dus daar grijp ik nu veel naar. Licht, fris en toch voedzaam. Daarnaast drink ik elke dag trouw mijn bottenbouillon, iets wat mijn lichaam op dit moment duidelijk goed kan gebruiken.

Toch voelt mijn buik nog niet zoals het was. Nog gevoelig, nog zoekende.

En dat is oké.

Een andere vorm van vooruitgang

Waar ik vorige week leerde om te wachten met herintroduceren, leer ik deze week iets anders:

soms gaat het niet eens meer over voeding, maar gewoon over herstellen.

Geen stappen vooruit, geen testen, geen plannen.
Alleen maar goed voor jezelf zorgen.

En misschien is dát op dit moment de grootste vorm van vooruitgang.

Geduld, opnieuw

Het voelt soms alsof ik een stap terug heb gedaan.
Maar ergens weet ik ook dat dat niet zo is.

Mijn lichaam vraagt om rust, en door daarnaar te luisteren bouw ik juist verder aan vertrouwen.

Dus ook deze week draait weer om hetzelfde thema: geduld.

En erop vertrouwen dat mijn lichaam, op zijn eigen tempo, weer terugkomt in balans 🌿