Het is alweer even geleden dat ik mijn vorige blog schreef. En eerlijk gezegd was daar ook een reden voor.

Na die heerlijke vakantie in Spanje, waarin ik me zo vrij voelde en nauwelijks last had van mijn PDS en darmklachten, had ik gehoopt dat ik die lijn zou kunnen vasthouden. Ik voelde me vol vertrouwen en dacht stiekem dat ik het moeilijkste misschien wel achter de rug had.

Maar helaas liep het anders.

De weken na de vakantie kreeg ik steeds meer last van buikpijn, vermoeidheid en alles wat daar voor mij bij hoort. Op zo’n moment is het verleidelijk om te denken: waar gaat het nu weer mis?

En juist daarom wilde ik dit verhaal ook delen. Want herstellen van PDS en een gevoelige buik verloopt nu eenmaal niet in een rechte lijn.

De balans raakte zoek

Tijdens de vakantie had ik de perfecte balans gevonden. Ik at bewust, maar genoot ook volop. Ik luisterde naar mijn lichaam en maakte keuzes waar ik me goed bij voelde.

Eenmaal thuis merkte ik dat die balans langzaam verdween.

Tijdens de vakantie had ik ontdekt dat ik desembrood goed kon verdragen. Dat voelde als een enorme overwinning. Alleen gebeurde er vervolgens iets heel menselijks.

Ik dacht: als mijn buik brood aankan, dan kan ik daar vast wat vaker van genieten.

En dat deed ik ook.

Sterker nog, ik ontwikkelde een lichte verslaving aan mijn kimchi-tosti’s. Bijna iedere dag stond er wel eentje op het menu. Heerlijk vond ik het. Achteraf gezien was dat misschien net iets te enthousiast.

Enthousiasme kan ook energie kosten

Er speelde echter nog iets anders.

Buikgeluk begon steeds meer te groeien en daar werd ik ontzettend blij van. Ik kreeg steeds meer ideeën, vond het heerlijk om recepten te ontwikkelen, blogs te schrijven en ervaringen te delen. Het contact met jullie via social media gaf me enorm veel energie.

Maar juist dat enthousiasme werd ook mijn valkuil.

Elk vrij moment pakte ik mijn telefoon erbij. Even een reactie beantwoorden. Nog snel een bericht plaatsen. Kijken hoe een post het deed. Een nieuw idee opschrijven voordat ik het zou vergeten. En als ik even niets deed, betrapte ik mezelf erop dat ik alweer op Instagram zat.

Niet omdat het moest.

Maar omdat ik het zó leuk vond.

Ondertussen bleef mijn hoofd eigenlijk de hele dag bezig met Buikgeluk. Zelfs als ik ’s avonds op de bank zat, stond mijn hoofd nog steeds “aan”. Mijn lichaam leek misschien rust te nemen, maar mijn zenuwstelsel kreeg nauwelijks de kans om echt te ontspannen.

Stress en darmen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden

Alsof dat nog niet genoeg was, speelde er op mijn werk ook veel onrust door een reorganisatie. Er bestaat een kans dat ik daar zelf de gevolgen van ga ondervinden. Bovendien wist ik dit al iets eerder dan veel collega’s.

Dat zorgde voor een onrustig gevoel dat ik voortdurend met me meedroeg. Ik kon het niet loslaten en merkte dat mijn gedachten er steeds weer naartoe gingen.

Inmiddels weet ik dat stress één van de grootste triggers is voor mijn PDS en darmklachten. Mijn buik reageert daar feilloos op. Hoe drukker mijn hoofd wordt, hoe onrustiger mijn darmen worden.

Steeds vaker besef ik dat voeding belangrijk is, maar dat mijn leefstijl en de mate van stress minstens zo’n grote invloed hebben op mijn klachten.

Mijn buik reageerde anders dan anders

Wat deze periode anders maakte dan eerdere terugvallen, was de manier waarop mijn buik reageerde.

Waar ik voorheen vooral last had van plotselinge aanvallen waarbij ik direct naar het toilet moest rennen, gebeurde nu precies het tegenovergestelde.

Mijn opgeblazen buik werd met de dag erger.

Daarnaast kreeg ik steeds meer last van constipatie.

Soms zat mijn buik zo vol dat ik eigenlijk helemaal geen honger meer had. Toch bleef ik eten, simpelweg omdat het etenstijd was of omdat ik dacht dat ik wel móést eten.

Achteraf besef ik dat ik mijn lichaam op dat moment helemaal niet serieus nam.

Het gaf al aan dat het genoeg was geweest.

Alleen luisterde ik niet.

Een vicieuze cirkel

Door de buikpijn kreeg ik ook steeds minder zin om te sporten.

Of beter gezegd: mijn lichaam had er simpelweg de energie niet meer voor.

Daardoor sloeg ik trainingen over of ging ik toch sporten terwijl mijn lichaam daar eigenlijk niet om vroeg, waardoor de buikpijn en vermoeidheid alleen maar erger werden. En juist bewegen helpt mijn darmen normaal gesproken ontzettend goed.

Zo ontstond langzaam een vicieuze cirkel.

Meer buikklachten zorgden voor minder beweging.

Minder beweging zorgde weer voor meer buikklachten.

En ondertussen bleef mijn hoofd overuren maken.

Terug naar de basis

Het frustrerende aan zo’n periode is dat je eigenlijk heel goed weet wat je zou moeten doen.

En toch is het soms ontzettend lastig om die knop weer om te zetten.

Voor mij betekent dat terug naar de basis.

Terug naar de voeding waarvan ik weet dat mijn buik er goed op reageert. Niet iedere dag brood eten, hoe lekker die kimchi-tosti’s ook zijn. Weer kiezen voor de balans die tijdens de vakantie zo goed werkte.

Maar misschien nog wel belangrijker: mijn hoofd weer rust gunnen.

Niet ieder vrij moment op social media doorbrengen.

Niet overal direct op hoeven reageren.

Niet continu bezig zijn met de volgende post of het volgende idee.

Want hoe graag ik Buikgeluk ook verder wil laten groeien, ik besef steeds meer dat ik alleen goed voor anderen kan zorgen als ik ook goed voor mezelf blijf zorgen.

Herstel van PDS is geen rechte lijn

Misschien is dat wel de belangrijkste les die ik de afgelopen periode opnieuw heb geleerd.

Herstellen van PDS en darmklachten betekent niet dat je vanaf een bepaald moment nooit meer klachten hebt.

Het betekent dat je steeds sneller herkent wanneer je uit balans raakt.

En dat je het vertrouwen hebt dat je ook weer terug kunt keren naar die balans.

Natuurlijk baal ik van deze terugval.

Maar ik zie hem niet meer als een mislukking.

Ik zie hem als een herinnering.

Een herinnering dat mijn buik niet alleen reageert op wat ik eet, maar ook op hoe ik leef, hoeveel prikkels ik mezelf geef en hoeveel ruimte ik maak voor echte rust.

Misschien is dat wel de grootste uitdaging van allemaal.

Niet perfect willen zijn.

Maar steeds opnieuw kiezen voor balans.

En eerlijk? Dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan. Maar ik heb inmiddels wel geleerd dat mijn lichaam me feilloos laat weten wanneer ik weer de verkeerde kant op beweeg.

Nu is het aan mij om daar ook écht naar te luisteren. 🌿