Tien weken terug naar de basis: hoe ver ben ik eigenlijk gekomen?
Tien weken geleden besloot ik het roer om te gooien.
Ik zat vast in een vicieuze cirkel van weinig energie, stress, buikklachten en steeds minder bewegen. Mijn buik voelde regelmatig opgeblazen en ik merkte dat ik daardoor steeds minder durfde te ondernemen.
Dus besloot ik opnieuw te beginnen. Terug naar de basis.
Een eetdagboek bijhouden, dagelijks mediteren, iedere ochtend naar buiten en vooral weer beter luisteren naar mijn lichaam.
Inmiddels zijn we tien weken verder.
En hoewel mijn buik nog steeds niet altijd doet wat ik zou willen, besef ik deze week hoeveel er eigenlijk al veranderd is.
Een drukke week met een fijn vooruitzicht
Na twee weken waarin ik vooral bezig was met herstellen van mijn blaasontsteking, voelde ik me deze week lichamelijk eindelijk weer wat beter.
Mijn energie kwam langzaam terug en vooral aan het begin van de week merkte ik dat ik weer meer aankon.
Maar op mijn werk was het behoorlijk hectisch.
Deadlines, spanningen en een hoofd dat maar bleef doordraaien. Maandag en dinsdag voelde ik me mentaal behoorlijk uitgeput, ondanks dat mijn lichamelijke energie eigenlijk best goed was.
Woensdag kwam er gelukkig wat meer rust en voelde ik me meteen een stuk beter.
Toch bleef ik de hele week last houden van hoofdpijn en vastzittende spieren in mijn nek en rug. Donderdag was ik daardoor helemaal gesloopt.
Gelukkig hadden mijn vriend en ik iets leuks om naar uit te kijken: een weekend uitwaaien aan zee.
En dat kwam precies op het goede moment.
Mijn buik bleef onrustig
Ook deze week was mijn buik niet helemaal rustig.
Ik had regelmatig last van een opgeblazen gevoel, soms behoorlijk heftig. Vooral na mijn zelfgemaakte borsjt viel het me op. Zou het door de kool komen? Of speelt mijn buik nog steeds op na de antibioticakuur?
Ik weet het niet.
Ook mijn stoelgang bleef wisselend. De ene dag zat ik verstopt, de andere dag ging het makkelijker en zaterdag moest ik na een periode van buikkrampen ineens rennen naar de wc.
Wat voeding betreft probeer ik ui en knoflook nog steeds zoveel mogelijk te vermijden. Maar ik merk ook dat er veel meer factoren meespelen dan alleen wat ik eet.
De drukte op mijn werk, mijn herstel van de afgelopen weken en misschien zelfs de spanning die ik mezelf opleg.
Het blijft een zoektocht.
Een weekend waarin mijn buik niet de baas was
Vrijdag vertrokken we voor een heerlijk weekend samen.
Ik was nog behoorlijk moe van de werkweek en had moeite om alles los te laten. Maar eenmaal weg lukte het steeds beter om te ontspannen.
We gingen lekker uit eten, genoten van het strand, zagen een prachtige zonsondergang en namen ook nog tijd voor de sauna en het zwembad.
En natuurlijk at ik anders dan thuis.
Een uitgebreid ontbijt, lekker uit eten, een borrelplank en gewoon genieten van wat er op tafel kwam.
Mijn buik was zeker niet klachtenvrij. Zaterdagavond was hij behoorlijk opgeblazen en had ik ook buikkrampen.
Maar het bijzondere was dat ik me er deze keer niet door liet tegenhouden.
Ik heb genoten.
En misschien is dat nog wel mijn grootste overwinning van deze week. Want tien weken geleden had ik waarschijnlijk veel meer getwijfeld of ik überhaupt een weekend weg durfde.
Wat ging er deze week goed?
Ondanks de drukte op mijn werk, de aanhoudende hoofdpijn en mijn onrustige buik, kijk ik toch met een goed gevoel terug op deze week.
Ik voelde me lichamelijk weer een stuk beter. Na mijn blaasontsteking en antibioticakuur was het fijn om te merken dat mijn energie langzaam terugkwam.
Ik bleef mediteren. Zes van de zeven dagen nam ik daar bewust tijd voor.
Ik nam afstand van de werkdruk. Dat lukte niet meteen, maar tijdens ons weekend weg kon ik uiteindelijk echt ontspannen.
Ik genoot van een weekend samen. Ondanks een opgeblazen buik, vermoeidheid en wat krampen heb ik me niet laten tegenhouden.
En juist dat laatste zette me aan het denken.
Want als ik kijk naar waar ik tien weken geleden stond, besef ik dat er eigenlijk veel meer veranderd is dan ik soms doorheb.
Tien weken terug naar de basis: wat is er veranderd?
Tien weken geleden begon ik met een eetdagboek. Ik wilde ontdekken waarom mijn buik zo onvoorspelbaar was en hoe ik weer meer grip kon krijgen op mijn klachten.
Inmiddels heb ik tien weken lang bijgehouden wat ik eet, hoe mijn buik reageert en hoe ik me voel.
En als ik alles teruglees, zie ik een aantal belangrijke veranderingen.
1. Mijn middagdips zijn niet meer iedere dag hetzelfde
Toen ik begon, had ik bijna dagelijks rond drie uur een enorme energiedip.
Ik werd slaperig, voelde me koud en mijn buik begon vaak op te spelen.
Die middagdips zijn niet verdwenen, maar ik heb inmiddels regelmatig dagen waarop ze helemaal uitblijven.
Ook deze week waren er dagen zonder middagdip, terwijl ik op andere momenten juist ontzettend moe was.
Het verschil is dat ik steeds beter begin te herkennen wanneer mijn vermoeidheid mogelijk samenhangt met drukte, weinig herstel of een lichamelijk zware periode.
2. Mediteren is een gewoonte geworden
Waar ik in het begin bewust tijd moest vrijmaken om te mediteren, is het inmiddels een vast onderdeel van mijn dag.
Ook tijdens drukke weken en toen ik ziek was, bleef ik mediteren.
Deze week lukte dat opnieuw bijna iedere dag.
Mijn ochtendwandelingen zijn de afgelopen weken wat minder vanzelfsprekend geworden, vooral doordat ik ziek was en weinig energie had.
Maar ik weet inmiddels hoe fijn het is om de dag rustig te beginnen en buiten te zijn.
Dat wil ik de komende weken weer verder oppakken.
3. Ik begrijp mijn buik steeds beter
Tien weken geleden was ik vooral gefrustreerd omdat mijn buik zo onvoorspelbaar was.
Dat is hij eerlijk gezegd nog steeds.
Maar ik ben wel anders naar mijn klachten gaan kijken.
Ik heb geëxperimenteerd met voeding, onder andere door paddenstoelen tijdelijk weg te laten en daarna opnieuw te proberen. Ook ben ik ui en knoflook gaan vermijden.
Soms leek mijn buik daardoor rustiger, maar een duidelijk antwoord heb ik nog niet.
Wat ik vooral heb ontdekt, is dat voeding waarschijnlijk niet het enige onderdeel van mijn verhaal is.
Mijn stressniveau, mijn energie en hoe ik me mentaal voel lijken minstens zo interessant om in de gaten te houden.
4. Ik durf weer meer te genieten
Dit vind ik misschien wel de belangrijkste verandering.
Toen ik begon, merkte ik dat mijn buik steeds meer invloed kreeg op wat ik wel en niet durfde te doen.
Een dagje weg, uit eten of ergens naartoe gaan voelde niet altijd vanzelfsprekend.
Dit weekend heb ik gemerkt dat dat aan het veranderen is.
Ik kan nog steeds buikklachten hebben en tegelijkertijd een ontzettend fijn weekend beleven.
Dat betekent niet dat ik mijn klachten moet negeren, maar wel dat ik mijn leven er niet volledig door wil laten bepalen.
En dat voelt als een enorme stap vooruit.
Op naar week 11
Na tien weken terug naar de basis ben ik er nog niet.
Mijn buik blijft wisselend, mijn energie is nog niet altijd stabiel en ik heb nog genoeg vragen over voeding en de invloed van stress.
Daarnaast wil ik de komende week mijn beweging weer rustig oppakken, als mijn lichaam dat toelaat. Mijn nek en rug zitten behoorlijk vast en de hoofdpijn van afgelopen week wil ik eerst zien kwijt te raken.
Maar ik wil vooral vasthouden aan wat deze tien weken me hebben geleerd.
Niet iedere dag hoeft perfect te gaan. Niet iedere maaltijd hoeft een experiment te zijn. En niet iedere buikklacht hoeft te betekenen dat ik mijn plannen moet aanpassen.
Tien weken geleden wilde ik vooral van mijn buikklachten af. Nu leer ik ook hoe ik mijn leven weer meer ruimte kan geven, zelfs als mijn buik nog niet helemaal meewerkt.
En misschien is dat wel de mooiste vooruitgang tot nu toe.
Op naar week 11. 🤎