Minder streng voor mezelf, maar meer onrust in mijn hoofd
Vorige week stond ik stil bij tien weken terug naar de basis. Tien weken waarin ik stap voor stap probeerde meer grip te krijgen op mijn buik, mijn energie en mijn dagelijkse gewoontes.
En wat me vooral bijbleef, was dat vooruitgang niet altijd betekent dat mijn klachten verdwijnen. Soms betekent het ook dat ik weer meer durf te ondernemen, ondanks mijn buikklachten.
Deze week probeerde ik dat gevoel vast te houden.
Ik pakte het sporten eindelijk weer op, liet mijn voeding wat meer los en probeerde vooral niet te streng voor mezelf te zijn.
Maar terwijl ik lichamelijk langzaam weer op gang kwam, was het in mijn hoofd allesbehalve rustig.
Eindelijk weer in beweging
Na mijn blaasontsteking, de antibioticakuur en de weken waarin ik me behoorlijk beroerd voelde, was het sporten er helemaal bij ingeschoten.
En eerlijk gezegd begon ik dat steeds meer te missen.
Maandag had ik een extra vrije dag en kon ik eindelijk weer rustig opstarten. Ik ging naar buiten, nam tijd voor mezelf en had mijn eerste tennisles weer met mijn vertrouwde groep.
Dat voelde ontzettend fijn.
Woensdag ging ik voor het eerst in weken weer naar de sportschool. En zondag lukte het me om opnieuw te gaan, terwijl ik eigenlijk weinig zin had.
Ook heb ik deze week weer een keer hardgelopen.
Ik merkte meteen wat het met me deed. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Het voelde goed om weer actief bezig te zijn en mijn normale ritme langzaam terug te vinden.
Al was mijn lichaam duidelijk niet meer gewend aan al die inspanning. De spierpijn was behoorlijk aanwezig!
Toch ben ik blij dat ik die eerste stap weer heb gezet.
Mijn hoofd draaide overuren
Waar ik me lichamelijk langzaam beter begon te voelen, was het op mijn werk opnieuw behoorlijk onrustig.
Vooral dinsdag merkte ik hoeveel spanning ik inmiddels had opgebouwd. Mijn energie was ’s ochtends nog ontzettend goed, maar gedurende de dag werd ik steeds vermoeider.
Rond drie uur viel ik zelfs in slaap in de trein.
Ik merkte dat de drukte me steeds meer begon op te breken.
Daarom besloot ik ook uit te spreken dat ik gestrest was. Gelukkig heb ik fijne collega’s die willen meedenken en helpen.
Woensdag lukte het me al iets beter om me niet overal door mee te laten slepen.
Maar de zorgen waren daarmee niet verdwenen.
Er spelen momenteel meerdere dingen die me bezighouden, waardoor ik merk dat ik moeilijker mijn rust kan vinden.
En dat is precies wat deze week zo tegenstrijdig maakte.
Mijn lichaam begon eindelijk weer mee te werken, terwijl mijn hoofd juist steeds voller raakte.
Mijn voeding wat meer loslaten
Wat deze week ook anders was, is dat ik wat minder streng met mijn voeding omging.
De afgelopen tien weken ben ik heel bewust bezig geweest met wat ik eet. Ik probeer veel groenten binnen te krijgen, gevarieerd te eten en te ontdekken waar mijn buik wel en niet goed op reageert.
Dat blijft belangrijk voor me.
Maar ik merkte dat ik ook behoefte had om het allemaal wat meer los te laten.
Dus at ik deze week gewoon waar ik zin in had.
Naast mijn gebruikelijke maaltijden met veel groenten, eieren, vis en zelfgemaakte gerechten, kwamen er ook wat vaker broodjes, chocolade en andere lekkere dingen voorbij.
En weet je wat me opviel?
Mijn buik reageerde daar niet automatisch slechter op.
Sterker nog, vrijdag had ik ondanks mijn andere eetpatroon juist opvallend weinig buikklachten.
Dat betekent natuurlijk niet dat voeding geen invloed heeft. Maar het herinnert me er opnieuw aan dat ik niet na iedere maaltijd direct conclusies moet trekken.
Misschien mag eten soms ook gewoon eten zijn, zonder dat ik voortdurend bezig ben met wat het met mijn buik gaat doen.
En hoe ging het met mijn buik?
Mijn buik was deze week eigenlijk een beetje wisselend, maar op sommige momenten ook verrassend rustig.
Maandag voelde ik me goed. Ik had nauwelijks pijn en mijn buik was minder opgeblazen dan ik de afgelopen tijd gewend was.
Dinsdag kreeg ik ’s avonds wel weer veel last van lucht en merkte ik dat ik wat verstopt begon te raken.
Ook woensdag en donderdag had ik af en toe steken en een opgeblazen gevoel.
Vrijdag was juist een opvallend goede dag. Mijn buik voelde relatief rustig, terwijl ik die dag lichamelijk moe was en mentaal nog steeds veel aan mijn hoofd had.
In het weekend kwamen de buikklachten weer wat terug. Zaterdag had ik af en toe buikpijn en zondag voelde ik regelmatig een zeurende, weeïge pijn, alsof ik ieder moment naar de wc zou moeten.
Maar de hevige klachten die ik eerder regelmatig had, bleven deze week grotendeels uit.
Wat me vooral opvalt, is dat mijn buik nog steeds niet volgens een duidelijk patroon reageert.
De ene dag eet ik heel bewust en ben ik opgeblazen. De andere dag laat ik mijn voeding wat meer los en voel ik me juist prima.
En ondertussen wisselt mijn stoelgang ook nog steeds tussen verstopping en zachtere ontlasting.
Het blijft dus zoeken, maar ik probeer er steeds minder gefrustreerd door te raken.
Wat ging er deze week goed?
Ondanks de mentale onrust waren er gelukkig ook genoeg positieve momenten.
Ik ben weer gaan sporten. Twee keer naar de sportschool, een keer hardlopen en weer tennissen. Na een paar weken weinig beweging voelde dat als een enorme overwinning.
Ik ging zes van de zeven dagen naar buiten na het opstaan. Daarmee pakte ik een gewoonte op die tijdens mijn herstel wat was weggezakt.
Ik bleef mediteren. Vijf van de zeven dagen nam ik bewust tijd voor een rustmoment.
Ik sprak uit dat de drukte me te veel werd. In plaats van alles maar te blijven dragen, gaf ik aan dat ik stress ervaar.
Ik liet mijn voeding wat meer los. Zonder mezelf daar schuldig over te voelen of direct bang te zijn voor de reactie van mijn buik.
En misschien wel het belangrijkste: ik nam ook bewust tijd om te genieten van gezellige momenten met mijn vriend en familie.
Op naar week 12
Na elf weken terug naar de basis merk ik dat mijn aandacht langzaam verschuift.
In het begin draaide alles vooral om mijn buik. Wat eet ik? Waar reageer ik op? Hoe kan ik mijn klachten verminderen?
Die vragen zijn er nog steeds.
Maar ik begin steeds beter te begrijpen dat goed voor mezelf zorgen over meer gaat dan alleen voeding.
Beweging, ontspanning, voldoende slaap en ruimte om leuke dingen te doen zijn minstens zo belangrijk voor hoe ik me voel.
Voor volgende week wil ik daarom vooral wat meer rust nemen.
Ik heb vakantie en merk dat ik daar echt aan toe ben. Even niet bezig zijn met alles wat moet, maar mijn lichaam en hoofd de kans geven om op te laden.
Daarnaast wil ik weer wat meer aandacht besteden aan voedzame maaltijden. Niet omdat ik deze week iets verkeerd heb gedaan, maar omdat ik weet dat ik me prettig voel bij die basis.
Misschien is dat wel wat ik de afgelopen elf weken het meest heb geleerd: gezond leven draait niet om alles perfect doen, maar om steeds opnieuw de balans vinden tussen goed voor jezelf zorgen en gewoon genieten.
Op naar week 12. 🤎