Iedere keer denk ik: ik ben er weer…

Vorige week stond volledig in het teken van herstellen. Mijn blaasontsteking wilde niet vanzelf verdwijnen, ik begon aan een antibioticakuur en mijn normale ritme maakte plaats voor heel veel rust.

Deze week hoopte ik langzaam weer de oude te worden.

En soms voelde dat ook echt zo.

Maar iedere keer als ik dacht: yes, ik ben er weer, leek mijn lichaam me eraan te herinneren dat herstellen blijkbaar niet in een rechte lijn gaat.

Misschien ging ik toch iets te snel

Maandag ging ik naar een teamtraining op mijn werk. Ik voelde me nog niet helemaal fit, maar wilde het toch proberen.

Dat bleek behoorlijk veel van mijn lichaam te vragen.

Toen ik thuiskwam, viel ik anderhalf uur diep in slaap. Mijn buik was opgeblazen en ’s avonds kreeg ik buikkrampen en moest ik ineens rennen naar de wc.

Dinsdag werd het er niet veel beter op. Ik werd wakker met weinig energie en kreeg ook nog last van mijn zicht. Na een bezoek aan de dokter bleek het om oogmigraine te gaan.

De rest van de dag heb ik vooral geslapen.

Ik baalde.

Niet alleen omdat ik me niet goed voelde, maar vooral omdat ik zó graag weer mijn normale leven wilde oppakken.

Eindelijk de goede kant op

Gelukkig begon er daarna iets te veranderen.

Woensdag voelde ik me al een stuk beter en donderdag stond ik op met het gevoel dat ik eindelijk weer een beetje mezelf was. Ik ging zelfs weer naar kantoor.

Mijn energie was nog niet volledig terug, maar het verschil met het begin van de week was enorm.

En het mooiste nieuws van deze week: mijn blaasontsteking is over.

Na twee weken waarin mijn lichaam bijna al mijn aandacht opeiste, voelde dat echt als een overwinning.

Toch probeerde ik mezelf af te remmen. Niet meteen alles weer doen omdat ik één goede dag had, maar ook ’s avonds bewust rust pakken.

Dat blijft makkelijker gezegd dan gedaan.

Ui en knoflook weer geprobeerd

De afgelopen weken probeerde ik ui en knoflook zoveel mogelijk te vermijden, omdat ik het idee had dat mijn buik daardoor minder opgeblazen was.

Deze week kwamen ze bewust weer een keer terug.

Dinsdag at ik mijn zelfgemaakte nomatoesaus met ui en knoflook. Die avond was mijn buik behoorlijk opgeblazen. Tegelijkertijd had ik die dag veel gegeten, was ik nog herstellende én ongesteld.

Dus kan ik zeggen dat het door de ui en knoflook kwam?

Nee.

Maar het is wel iets wat ik interessant vind om de komende tijd verder te observeren. Zeker omdat mijn buik later in de week opnieuw behoorlijk opgeblazen raakte.

Voorlopig dus nog geen harde conclusies.

Zit een deel dan toch tussen mijn oren?

Vrijdag gebeurde er iets wat ik misschien nog wel interessanter vond.

Ik ging samen met mijn vriend uit eten. Mijn energie was nog laag, maar ik had ontzettend veel zin in een gezellige avond en wilde even niet bezig zijn met ziek zijn en herstellen.

Tijdens het eten kreeg ik ineens buikkrampen.

En meteen kwam die bekende onrust.

Als het maar niet erger wordt. Wat als ik straks naar de wc moet?

Ik voelde zelfs een beetje paniek opkomen.

Maar daarna stapte ik in de auto om naar huis te rijden. Mijn aandacht verschoof naar iets anders en ineens had ik nergens meer last van.

Eenmaal thuis moest ik wel naar de wc, maar er was eigenlijk niets bijzonders aan de hand.

Dat zette me opnieuw aan het denken.

Betekent dit dat mijn buikklachten tussen mijn oren zitten? Absoluut niet.

Maar misschien heeft wat er in mijn hoofd gebeurt soms wél meer invloed op hoe sterk ik mijn buik voel dan ik denk.

Dat is iets wat ik de komende weken interessant vind om verder te ontdekken.

Mijn buik blijft ondertussen onvoorspelbaar

Want rustig is mijn buik zeker nog niet.

De ene dag ging ik normaal naar de wc, daarna zat ik weer verstopt en zondag sloeg het opnieuw volledig de andere kant op en moest ik meerdere keren rennen naar de wc.

Ook mijn opgeblazen buik blijft opvallend. Vooral donderdag en vrijdag was die behoorlijk aanwezig.

Tegelijkertijd merk ik iets geks: zelfs wanneer ik hoog scoor op opgeblazenheid, lijkt mijn buik qua omvang soms minder groot dan vroeger.

Er lijkt dus wel iets te veranderen, alleen kan ik er nog steeds geen duidelijke lijn in ontdekken.

Wat ging er deze week goed?

Ondanks alles zie ik ook deze week weer vooruitgang.

Mijn blaasontsteking is eindelijk over. Daar ben ik vooral ontzettend blij mee.

Ik mediteerde opnieuw iedere dag. Inmiddels is dat echt een vast onderdeel van mijn dag geworden.

Ik voelde me halverwege de week eindelijk weer even mezelf. Dat gaf me vertrouwen dat mijn energie uiteindelijk ook weer terugkomt.

Ik probeerde leuke dingen te blijven doen. Een date night, een dagje naar het stadion en tijd met mijn vriend deden me goed, ook al moest ik daar omheen bewust rust pakken.

Maar mijn grootste les?

Een goede dag betekent blijkbaar nog niet dat mijn lichaam volledig hersteld is.

Op naar week 10

Ik merk dat mijn geduld inmiddels behoorlijk op de proef wordt gesteld.

Zondag zat mijn hoofd alweer vol met gedachten als: wat als ik me volgende week nog steeds niet goed voel?

En juist dat maakt deze zoektocht zo ingewikkeld.

Ik wil mijn lichaam de tijd geven om te herstellen, maar tegelijkertijd wil ik zó graag weer verder.

Volgend weekend ga ik samen met mijn vriend weg en mijn doel voor komende week is daarom eigenlijk heel simpel: echt luisteren naar wat mijn lichaam nodig heeft, zodat ik daar optimaal van kan genieten.

Geen nieuwe grote experimenten. Geen druk om alweer volledig de oude te moeten zijn.

Want deze week heeft me opnieuw laten zien:

Herstellen gaat niet in een rechte lijn. Een goede dag betekent niet dat ik er al ben, en een slechte dag betekent niet dat ik weer helemaal terug bij af ben.

Op naar week 10. 🤎