Terug naar de basis betekent soms ook even helemaal niets
Vorige week sloot ik af met het voornemen om wat gas terug te nemen. Ik voelde me niet helemaal fit en wilde mijn lichaam de ruimte geven om te herstellen.
Dat bleek deze week harder nodig dan verwacht.
Mijn beginnende blaasontsteking ging niet vanzelf over en uiteindelijk moest ik toch aan de antibiotica. Daarmee veranderde mijn week ineens van structuur, bewegen en voedingsexperimenten naar vooral rusten en proberen weer beter te worden.
En dat vond ik lastiger dan gedacht.
Mijn lichaam had andere plannen
Aan het begin van de week probeerde ik nog zoveel mogelijk mijn normale ritme vast te houden. Ik werkte gewoon door, at voedzaam en nam bewust rust wanneer dat kon.
Maar de klachten bleven aanhouden en donderdag voelde ik me behoorlijk beroerd. Ik sliep slecht, had buikpijn en was teleurgesteld dat mijn lichaam niet zelf van de blaasontsteking af was gekomen.
Uiteindelijk begon ik aan een antibioticakuur.
Vanaf dat moment stond herstellen echt op nummer één.
Geen sportschool, geen hardlopen en geen druk om mijn dagelijkse beweging te halen. Zelfs een simpel rondje over de markt kostte me zaterdag al ontzettend veel energie.
En mijn buik?
Na alle experimenten van de afgelopen weken vond ik het best spannend wat de antibiotica met mijn buik zouden doen.
Die was namelijk eindelijk wat beter op gang gekomen, maar deze week ging het weer alle kanten op.
De ene dag zat ik verstopt, de andere dag moest ik ineens meerdere keren rennen naar de wc. Daarnaast had ik regelmatig een opgeblazen buik en pijnlijke steken.
Of dit allemaal door de antibiotica kwam, weet ik natuurlijk niet. Mijn lichaam was sowieso al flink bezig met herstellen.
Ook probeer ik ui en knoflook nog steeds zoveel mogelijk te vermijden. De afgelopen weken had ik het idee dat mijn buik daardoor iets minder opgeblazen was, maar deze week is het lastig om daar conclusies over te trekken. Door de blaasontsteking en de antibiotica is mijn buik behoorlijk van slag.
Daarom blijf ik voorlopig bij deze keuze, zonder er nu weer een nieuw voedingsexperiment van te maken. Eerst maar eens herstellen.
Wat me wel opvalt, is dat mijn buik ondanks alles minder opgezet lijkt dan een aantal weken geleden. Misschien is dat toch een teken dat er de afgelopen tijd iets veranderd is.
Rust nemen is makkelijker gezegd dan gedaan
Wat ik deze week vooral merkte, is hoe moeilijk ik het vind om ziek te zijn.
De eerste dagen lukte het nog aardig om rust te pakken. Maar vrijdag was ik er eigenlijk alweer helemaal klaar mee.
Ik wilde gewoon weer energie hebben, mijn normale dingen doen en niet steeds op de bank hoeven liggen.
En daarmee legde ik mezelf onbewust opnieuw druk op.
Ik moest niet alleen herstellen, ik vond ook nog eens dat dat zo snel mogelijk moest gebeuren.
Terwijl mijn lichaam daar duidelijk anders over dacht.
Wat ging er deze week goed?
Ondanks dat dit lichamelijk absoluut geen fijne week was, zijn er gelukkig ook positieve dingen.
Ik mediteerde iedere dag. Zelfs nu mijn andere routines tijdelijk wegvielen, bleef dit mijn dagelijkse rustmoment.
Ik gaf mijn lichaam de ruimte om te herstellen. Geen zware trainingen of verplichtingen om toch maar mijn beweegdoelen te halen.
Ik bleef aandacht besteden aan mijn voeding. Ook tijdens mijn antibioticakuur probeerde ik gevarieerd en voedzaam te blijven eten.
Ik merkte richting zondag voorzichtig verbetering. Mijn energie was nog lang niet terug, maar ik voelde me gelukkig alweer iets beter.
En ik ben ontzettend dankbaar voor mijn vriend, die me deze week overal bij hielp en me ook nog verraste met een prachtige bos bloemen.
Op naar week 9
Volgende week hoop ik vooral dat ik me weer wat fitter ga voelen.
Mijn buik is door alles behoorlijk van slag en ik ben benieuwd hoe die zich tijdens de rest van de antibioticakuur en daarna gaat gedragen. Ui en knoflook blijf ik voorlopig vermijden, maar nieuwe experimenten mogen even wachten.
Eerst wil ik mijn lichaam de kans geven om weer tot rust te komen.
De afgelopen acht weken draaiden om terug naar de basis. Om nieuwe gewoontes, beter eten, bewegen en ontdekken wat mijn lichaam nodig heeft.
Deze week leerde ik dat daar nog iets belangrijks bij hoort:
Soms is goed voor jezelf zorgen niet nóg meer gezonde dingen doen, maar jezelf toestemming geven om even helemaal niets te moeten.
En dat mag ook gewoon vooruitgang zijn. 🤎