Mijn buik blijft onvoorspelbaar, maar mijn vertrouwen groeit
Week 2 zit erop. En als ik deze week in één zin zou moeten omschrijven, dan is het misschien wel: mijn buik doet nog steeds niet altijd wat ik wil, maar ik laat me er steeds minder door tegenhouden.
Dat vind ik misschien nog wel belangrijker dan een volledig klachtenvrije week.
Want die had ik absoluut niet.
Ik had diarree, een opgeblazen buik, momenten van misselijkheid en aan het einde van de week juist weer het gevoel dat ik verstopt zat. Toch heb ik ook verjaardagen gevierd, gesport, een bruiloft gehad, gedanst en vooral heel veel leuke dingen gedaan.
En ergens gedurende deze week merkte ik dat mijn vertrouwen in mijn lichaam langzaam terug begint te komen.
Een week waarin ik vooral wilde genieten
Ik wist vooraf al dat dit geen doorsnee week zou worden. Mijn vriend was jarig en aan het einde van de week stond de bruiloft van vrienden op de planning.
En meteen op maandag merkte ik tijdens mijn ochtendwandeling dat mijn hoofd alweer vooruit begon te denken.
Hoe ga ik alles deze week redden? Wanneer moet ik sporten? Wat moet ik allemaal nog doen?
Precies het soort gedachten waarmee ik mezelf behoorlijk kan opjagen.
Deze keer probeerde ik het anders te doen.
Als iets niet lukt, dan lukt het niet.
Die avond gingen mijn vriend en ik uit eten voor zijn verjaardag. Ik koos er bewust voor om niet te sporten en mijn energie te bewaren voor onze avond samen.
We hebben heerlijk gegeten en ik heb genoten.
Mijn buik iets minder.
Een gezellige avond met een minder gezellig einde
Tijdens het eten kreeg ik helaas wat tomaat binnen. Ongeveer twee uur nadat we thuiskwamen kreeg ik flinke diarree.
En natuurlijk gaat mijn hoofd dan meteen analyseren.
Kwam het door de tomaat? Had ik gewoon te veel gegeten? Was het de combinatie van verschillende gerechten?
Ik weet het niet.
Wat ik wél weet, is dat ik daarvoor een hele leuke avond heb gehad.
En dat wil ik niet meer laten overschaduwen door wat mijn buik daarna doet.
Een opgeblazen buik die me ineens veel minder kon schelen
De volgende dag was mijn vriend jarig.
’s Ochtends besloot ik te gaan hardlopen, maar tijdens het lopen kreeg ik een flinke steek rechtsboven in mijn buik. In plaats van koste wat kost mijn training af te willen maken, ben ik na twintig minuten gestopt.
Dat bleek een goede keuze.
Ik was daarna niet uitgeput en had genoeg energie over voor de verjaardag.
Mijn buik was die dag nog steeds opgeblazen. Maar het bijzondere?
Het boeide me eigenlijk niet zoveel.
Niet omdat het prettig voelde, maar omdat het me niet tegenhield.
Ik kon doen wat ik wilde doen, genieten van de visite en ervoor zorgen dat mijn vriend een leuke verjaardag had.
En juist dat voelde als vooruitgang.
Naar mijn lichaam luisteren betekent niet automatisch thuisblijven
Woensdag werd dat opnieuw getest.
Ik werd moe wakker, maar knapte tijdens mijn ochtendwandeling behoorlijk op. Later op de dag kreeg ik na mijn eerste drinken na de lunch opnieuw buikpijn.
Toch besloot ik naar de sportschool te gaan.
Ik probeerde mezelf eraan te herinneren dat buikpijn niet automatisch betekent dat ik ergens niet naartoe kan. En als ik daar naar het toilet zou moeten? Dan zou dat maar zo zijn.
Ik deed zelfs gewoon mijn squats en deadlifts.
Daarna voelde ik echter dat de buikpijn bleef toenemen en begon er toch paniek te ontstaan.
Op dat moment besloot ik naar huis te gaan.
En maar goed ook, want thuis kreeg ik flinke diarree.
Maar in plaats van alleen te denken: zie je wel, ik had niet moeten gaan, probeerde ik het anders te bekijken.
Ik bén gegaan.
Ik heb mijn oefeningen gedaan.
En toen mijn lichaam vervolgens echt aangaf dat het genoeg was, heb ik daarnaar geluisterd.
Dat is voor mij een belangrijk verschil.
Die vreemde middagdip blijft terugkomen
Een patroon uit week 1 bleef deze week helaas terugkomen.
Ergens tussen 15:00 en 17:00 uur voel ik me regelmatig ineens ontzettend slecht.
Soms krijg ik buikpijn nadat ik iets heb gedronken na mijn lunch. Andere keren word ik misselijk, ontzettend moe of krijg ik een wee gevoel in mijn maag.
Vrijdag gebeurde het bijvoorbeeld opnieuw. Rond 16:00 uur was ik ineens ontzettend misselijk en moe. Een uur later trok het weer weg.
En ik kan er nog steeds geen touw aan vastknopen.
Heeft het te maken met wat ik tijdens de lunch eet?
Met drinken na mijn maaltijd?
Met intermittent fasting?
Met mijn energieverdeling gedurende de dag?
Of misschien met iets heel anders?
Ik weet het nog steeds niet.
Maar het feit dat hetzelfde patroon nu twee weken achter elkaar terugkomt, maakt het voor mij wel iets om goed te blijven volgen.
Moet ik altijd vasthouden aan intermittent fasting?
Ook mijn intermittent fasting zette me deze week aan het denken.
Donderdagochtend ging ik om acht uur tennissen. Mijn buik voelde tijdens het sporten eigenlijk prima.
Ik had de dag ervoor alleen relatief weinig gegeten en na het tennissen had ik behoorlijk veel honger.
Toch wachtte ik tot 12:00 uur met eten, omdat dat nu eenmaal mijn afgesproken eetmoment is.
Maar de rest van de dag was ik ontzettend moe. Ik kreeg het koud en had veel honger.
En toen vroeg ik mezelf af: waarom zou ik koste wat kost aan die regel vasthouden als mijn lichaam misschien iets anders nodig heeft?
Dat betekent niet dat ik meteen stop met intermittent fasting.
Wel wil ik beter gaan kijken naar de omstandigheden.
Als ik vroeg op de ochtend intensief sport en mijn lichaam daarna duidelijk om voeding vraagt, is vasthouden aan een tijdstip dan wel het belangrijkste?
Ook dat neem ik mee naar de komende weken.
En dan blijft fruit ook nog een vraagteken
Nog zoiets waar ik niet helemaal uitkom: fruit.
Vorige week viel me al op dat mijn buik na een banaan ineens behoorlijk opblies.
Deze week gebeurde iets soortgelijks.
Donderdagavond at ik banaan, blauwe bessen en aardbeien met cacaonibs en zonnebloempittenpasta. Daarna voelde ik mijn buik opnieuw opzetten.
Ligt het dan toch aan fruit?
Of specifiek aan banaan?
Misschien is het de combinatie?
Of zoek ik inmiddels gewoon te hard naar één boosdoener?
Ik wil in ieder geval niet opnieuw in de valkuil stappen waarbij ik na één of twee slechte ervaringen direct allerlei voedingsmiddelen ga schrappen.
Voorlopig blijf ik het daarom opschrijven en observeren.
De grootste test van de week: een bruiloft
En toen was het zaterdag.
De bruiloft.
Ik werd wakker met lichte buikpijn en het gevoel dat mijn ontlasting wat vastzat. Niet bepaald hoe ik aan zo’n dag wil beginnen.
Toch ben ik ’s ochtends gaan wandelen en heb ik yoga gedaan.
Daarna stapten we in de auto.
En weet je wat het bijzondere was?
Mijn buikpijn bleef een tijdje aanwezig, maar later op de dag verdween hij steeds meer naar de achtergrond.
Tijdens de bruiloft heb ik eigenlijk niet eens nagedacht over de mogelijkheid dat ik ineens naar het toilet zou moeten rennen.
Dat besefte ik pas achteraf.
Ik heb gegeten, alcoholvrije drankjes gedronken, met mijn vrienden genoten en de hele avond gedanst.
Mijn buik was nog wel wat opgeblazen, maar hij bepaalde mijn avond niet.
Aan het einde van de avond waren mijn benen vooral helemaal op van het dansen.
En dát is hoe ik moe wil zijn na zo’n dag.
En zondag? Gewoon nagenieten
Na nog geen zes uur slaap was mijn energie zondag logischerwijs niet geweldig.
Mijn eetpatroon was ook niet bepaald zoals op een normale dag. We ontbeten in het hotel, aten tussendoor chips en gingen naar het strand.
En weet je?
Het was heerlijk.
’s Ochtends heb ik zelfs nog alleen een wandeling gemaakt rondom het slot bij ons hotel.
Daarna genoten we van een dag aan het strand en van het fijne weekend dat achter ons lag.
Aan het einde van de dag werd mijn buik helaas wel steeds opgeblazener. Mijn ontlasting was hard en ik kreeg echt het gevoel dat ik richting verstopping ging.
Daar maak ik me ergens wel zorgen over, vooral omdat we de volgende dag voor een paar dagen naar Duitsland vertrekken.
Maar ik wil ook voorkomen dat die zorgen het fijne weekend ineens overschaduwen.
Want dat verdient dit weekend absoluut niet.
Wat ging er deze week al beter?
Als ik alleen kijk naar de momenten waarop mijn buik opspeelde, lijkt het misschien alsof er weinig verandert.
Maar zodra ik naar de hele week kijk, zie ik juist ontzettend veel kleine overwinningen.
Ik ben iedere ochtend naar buiten gegaan. Zeven dagen lang. Zelfs na de bruiloft en met weinig slaap wilde ik mijn ochtendwandeling maken. Inmiddels begint dit steeds minder als iets te voelen wat ‘moet’ en steeds meer als iets waar ik daadwerkelijk van geniet.
Ik heb iedere dag gemediteerd. Ook op de drukkere dagen heb ik daar ruimte voor gemaakt.
Ik herstel anders van een diarreeaanval. Wat me woensdag opviel, was dat die extreme vermoeidheid die ik eerder na diarree kon ervaren, uitbleef.
Ik durf meer te ondernemen met buikklachten. Ik ging naar de sportschool terwijl mijn buik gevoelig was, vierde een verjaardag met een opgeblazen buik en ging naar een bruiloft terwijl ik die ochtend buikpijn had.
Ik luister beter naar mijn grenzen. Twintig minuten hardlopen in plaats van mezelf dwingen verder te gaan. Stoppen na vijf kilometer als mijn buik en enkel beginnen te protesteren. Naar huis gaan vanuit de sportschool wanneer mijn lichaam duidelijk aangeeft dat het genoeg is.
En misschien wel de grootste overwinning: ik denk minder aan mijn buik.
Op de bruiloft was ik niet bezig met waar het toilet was of wat er zou gebeuren als mijn buik ineens opspeelde.
Ik was aan het dansen.
Aan het praten.
Aan het lachen.
Aan het genieten.
En pas achteraf realiseerde ik me hoe bijzonder dat eigenlijk was.
Niet alle doelen behalen is óók oké
Ik heb deze week niet alle vakjes van mijn planner kunnen afvinken.
Ik ben één keer naar de sportschool geweest in plaats van twee keer en ik heb minder yoga gedaan dan ik vooraf had gepland.
Een tijdje geleden had ik daar waarschijnlijk van gebaald.
Nu eigenlijk niet.
Want wat zegt zo’n afgevinkt vakje uiteindelijk?
Ik heb mijn vriend zijn verjaardag gevierd.
Ik ben naar een bruiloft geweest.
Ik heb een fantastische avond gehad met vrienden.
Ik heb gedanst.
Ik heb twee keer hardgelopen, getennist, yoga gedaan, iedere dag gemediteerd én ben iedere ochtend naar buiten gegaan.
Dan ga ik mezelf toch niet vertellen dat mijn week niet goed genoeg was omdat er een paar vakjes leeg zijn gebleven?
Misschien hoort dat óók bij beter voor mezelf zorgen.
Op naar week 3
Volgende week wordt opnieuw anders.
We gaan een paar dagen naar Duitsland en er staat ook nog een dag Utrecht op de planning.
Mijn eerste gedachte zou normaal gesproken misschien zijn: hoe ga ik dan mijn routine volhouden?
Maar ik probeer daar nu anders naar te kijken.
Ik wil de basis waar mogelijk vasthouden. Bewegen, naar buiten gaan, goed eten en luisteren naar mijn lichaam.
Maar ik wil mezelf niet straffen als het een dag anders loopt.
Ik blijf mijn buik en vooral die vreemde middagdips observeren. Ook de verstopping waar ik dit weekend last van kreeg wil ik goed in de gaten houden.
Maar mijn belangrijkste doel voor volgende week?
Balans zoeken.
Blijven luisteren.
En vooral ook genieten.
Want als deze week me iets heeft laten zien, dan is het dat vooruitgang niet alleen betekent dat mijn buik minder pijn doet.
Vooruitgang is voor mij óók dat ik een hele avond kan dansen zonder überhaupt na te denken over wat mijn buik misschien gaat doen.
En misschien is dat op dit moment wel mijn grootste overwinning.