Een nieuw normaal
In week vier voelde mijn nieuwe eetpatroon eindelijk als vanzelfsprekend. Waar ik in het begin nog bewust moest nadenken over wat wel en niet kon, ging het nu bijna automatisch. De maaltijden werden steeds lekkerder en ik merkte dat ik oprecht uitkeek naar elk eetmoment. Dat alleen al voelde als een enorme winst.
Ook mijn plezier in de keuken kwam volledig terug. Koken is altijd iets geweest waar ik energie uit haal, en nu werd het weer een creatieve uitlaatklep. Ik daagde mezelf uit om mijn favoriete recepten een buikpijnvrije twist te geven. Het voelde verrassend bevrijdend om te ontdekken dat ik niets hoefde te missen — alleen anders moest kijken.
Kleine successen
Het absolute hoogtepunt van deze week? Geen enkele vorm van buikpijn. Helemaal niets. En dát is uiteindelijk waar je het voor doet. Op zo’n moment besef je pas hoeveel impact buikklachten hebben gehad op je dagelijks leven, en hoe waardevol het is als je lichaam eindelijk tot rust komt.
Dat mijn lijf zo rustig bleef, gaf me vertrouwen. Vertrouwen dat ik op de goede weg zit en dat de keuzes die ik maak écht verschil maken.
Sociale uitdagingen
Deze week stond er ook een etentje gepland met de dames van mijn tennisteam. Iedereen zou iets lekkers meenemen. Omdat niet iedereen precies weet wat ik wel en niet kan eten, stelde ik voor om gewoon zelf iets voor mezelf te maken. Dat voelde veilig en overzichtelijk.
Maar een van de dames was ontzettend attent en bood spontaan aan om een pompoensoep te maken waar ik ook van kon mee-eten. Ze overlegde vooraf de ingrediënten met me, zodat het voor mij helemaal goed en vertrouwd voelde. Zo bijzonder om te merken hoeveel begrip en betrokkenheid er is, als je het gewoon durft te delen.
Meedoen op mijn manier
Zelf maakte ik een rijkgevulde tonijnsalade voor het hele team. Op die manier kon ik niet alleen volwaardig mee-eten, maar ook iets lekkers delen met de anderen. Het voelde als een fijne balans: genieten van het samenzijn, meedoen met de groep én tegelijkertijd trouw blijven aan mijn eigen lichaam en keuzes.