Herstellen in lagen

Deze week stond nog steeds in het teken van herstel. Niet zozeer grote stappen vooruit, maar kleine, zichtbare veranderingen, vooral in mijn huid.

Het weglaten van noten lijkt echt effect te hebben. Mijn huid is nog niet helemaal rustig, en af en toe speelt de jeuk nog op. Vooral na een dag op kantoor merk ik dat het weer wat heftiger kan worden. Alsof prikkels van buitenaf toch nog invloed hebben.

Maar tegelijkertijd zie ik ook duidelijke verbetering. De velletjes zijn verdwenen en de onrustige huid heeft zich nu beperkt tot een kleiner gebied, vooral tussen mijn ogen en op mijn voorhoofd. Waar eerst mijn hele gezicht meedeed, is het nu veel lokaler. En dat voelt als vooruitgang.

Luisteren naar mijn energie

Wat me deze week ook opviel, was mijn energie. Ik was moe. Niet extreem, maar wel aanwezig genoeg om het serieus te nemen.

En inmiddels weet ik: vermoeidheid en mijn lichaam gaan hand in hand. Het is vaak een signaal dat mijn lijf nog bezig is met herstellen. Dus in plaats van daar tegenin te gaan, probeer ik er meer naar te luisteren.

Voorzichtig weer een stap

Na een paar dagen waarin mijn buik weer relatief rustig aanvoelde, besloot ik dat het moment daar was. Eindelijk. Na een aantal weken wachten heb ik het brood van mijn ouders getest.

Met een klein beetje spanning, maar ook met vertrouwen.

En het resultaat was voorzichtig positief. Diezelfde dag had ik nergens last van. Geen buikpijn, geen onrust, niets wat me deed twijfelen.

De dag erna voelde ik af en toe een lichte steek in mijn buik. Niet heftig, niet constant, maar wel genoeg om het op te merken. Of het daadwerkelijk door het brood kwam? Dat weet ik nog niet zeker. Het kan net zo goed toeval zijn of samenhangen met alles wat er verder in mijn lichaam speelt.

Ruimte voor vertrouwen

Wat ik wél weet, is dat dit me iets belangrijks heeft gegeven: vertrouwen.

Ik weet nu dat ik dit brood “veilig” kan eten bij mijn ouders, zonder dat het meteen omslaat in paniek of dat ik moet rennen naar de wc. En dat is misschien nog wel waardevoller dan een volledig klachtenvrije test.

Het geeft ruimte. Rust. En een stukje vrijheid terug in sociale momenten.

Een stijgende lijn

Als ik terugkijk op deze week, zie ik geen perfecte lijn omhoog. Het zijn pieken en dalen, kleine twijfels en voorzichtige overwinningen.

Ik ben nog niet helemaal de oude, dat voel ik aan alles. Maar er zit beweging in. Een gestaag stijgende lijn. En dat is precies waar ik op hoopte.

Voor nu is dat meer dan genoeg 🌿