Even pas op de plaats

Soms zijn er weken waarin alles vooruit lijkt te gaan. En soms zijn er weken waarin je merkt dat het tempo toch wat lager ligt dan je had gehoopt. Deze week was er zo één.

Eerlijk gezegd heb ik er een beetje de P in. Ik had zo gehoopt dat dit de week zou zijn waarin ik weer iets nieuws kon herintroduceren. In mijn hoofd was ik er al mee bezig: plannen maken, bedenken wat ik zou testen, weer een stapje verder richting meer vrijheid in mijn voeding.

Maar mijn buik dacht daar anders over.

Niet erg ziek, maar ook niet rustig

Het lastige was dat het geen extreme klachten waren. Ik heb niet hoeven rennen naar de wc en ik heb ook geen heftige buikpijnaanvallen gehad. In die zin viel het dus mee.

Maar toch voelde mijn buik de hele week niet helemaal rustig. Vooral dat opgeblazen gevoel bleef aanwezig. Niet pijnlijk genoeg om alles stil te leggen, maar wel duidelijk aanwezig. Zo’n gevoel dat je lichaam steeds subtiel laat merken dat het nog niet helemaal in balans is.

En juist dan weet ik inmiddels: dit is niet het moment om iets nieuws te testen.

Tegen beter weten in

Als ik eerlijk ben, wilde ik het eigenlijk toch proberen. Gewoon een kleine test, dacht ik bij mezelf. Misschien viel het wel mee. Misschien reageerde mijn buik er helemaal niet op.

Maar mijn vriend hield me tegen, gelukkig maar! Hij redeneerde heel nuchter dat het op dit moment gewoon geen goed moment was. Als mijn buik nu al niet helemaal rustig is en ik zou iets nieuws proberen, dan weet ik achteraf nog steeds niet waar een reactie vandaan komt.

En daar had hij natuurlijk gelijk in. Hoe graag ik ook vooruit wil, het hele doel van deze herintroductiefase is juist duidelijkheid krijgen. Dan moet de basis wel stabiel zijn.

Het positieve blijven zien

Gelukkig was er ook een lichtpuntje. Ondanks dat mijn buik niet helemaal rustig was, heb ik wél gewoon alles kunnen doen wat op de planning stond. Mijn werk, afspraken, sport en dagelijkse dingen gingen allemaal door.

Dat voelt eigenlijk als een hele grote stap als ik terugkijk naar eerdere periodes. Toen konden buikklachten mijn dagen volledig bepalen. Nu zijn ze er soms nog wel, maar ze nemen niet meer automatisch de regie over.

Dat alleen al geeft vertrouwen.

Wat kan de oorzaak zijn?

Of er een duidelijke oorzaak is voor deze week, weet ik niet helemaal zeker. Het kan nog een nasleep zijn van de flinke verkoudheid die ik recent had. Mijn lichaam heeft daar misschien toch meer tijd voor nodig gehad dan ik dacht.

Daarnaast was het ook een week met een intensieve ontwikkeltraining op het werk. Niet zozeer lange dagen, maar wel veel nieuwe inzichten, gesprekken en mentale prikkels. Dat soort dingen kunnen ongemerkt ook best veel impact hebben op je lichaam.

Misschien is het dus gewoon een combinatie van factoren geweest.

Geduld, opnieuw

Toch blijft het balen. Ik had er echt naar uitgekeken om weer een stap te zetten. Maar dit traject leert me steeds opnieuw dezelfde les: forceren heeft geen zin.

Mijn lichaam bepaalt het tempo, niet mijn planning.

Dus voor nu betekent het simpelweg: nog even geduld hebben. Mijn buik weer volledig tot rust laten komen en daarna opnieuw proberen.

En hoe cliché het misschien ook klinkt: geduld is inderdaad een schone zaak. Dat blijkt maar weer 🌿