Een week van kleine overwinningen

Soms voelt een week ineens licht. Alsof alles weer een beetje op zijn plek valt.

Op een lichte doofheid na is mijn oorontsteking verdwenen. Mijn energie is terug, mijn hoofd is helder en, misschien nog wel het belangrijkste, mijn buik is weer rustig. Na de afgelopen weken van hobbels en geduld voelt dat als een enorme winst.

Toch besloot ik niet meteen te hard van stapel te lopen. Voor de zekerheid hield ik nog een paar dagen mijn voeding heel eenvoudig. Geen gekke combinaties, geen spontane uitspattingen. Eerst volledige stabiliteit. Ik wilde er honderd procent zeker van zijn dat mijn buik écht klaar was voor een nieuwe poging.

Een bewuste keuze

Voor deze herintroductie wilde ik het zo puur mogelijk aanpakken. Geen standaard supermarktbrood, maar echt brood in zijn meest eenvoudige vorm. Op de markt kocht ik speciaal desembrood, zonder E-nummers en zonder onnodige toevoegingen.

Als ik het opnieuw zou proberen, dan wilde ik het goed doen.

Met toch wel wat gezonde spanning at ik twee sneetjes met ei. Simpel. Overzichtelijk. En daarna begon het wachten. Dat bekende, stille luisteren naar mijn lichaam.

En toen… niets.

Geen gerommel. Geen krampen. Geen sprintjes naar de wc. Helemaal geen last.

Wat was ik blij!

Voorzichtig meer vertrouwen

Alsof dat nog niet genoeg was, besloot ik de dag erna (vandaag) drie sneetjes te eten. Een kleine opschaling, om te zien of het echt stabiel bleef. En opnieuw bleef mijn buik rustig.

Dat moment, waarop je voelt dat je lichaam iets weer aankan wat eerder zo’n probleem was… dat is onbeschrijfelijk. Het is niet alleen praktisch fijn, het geeft ook mentaal ruimte.

Nu weet ik in ieder geval dat puur desembrood voor mij geen probleem lijkt te zijn. Dat voelt als een enorme stap vooruit.

Nieuwsgierig naar meer

Toch stopt mijn nieuwsgierigheid daar niet. Ik wil ook weten hoe mijn lichaam reageert op andere soorten brood. Misschien kan ik meer verdragen dan alleen deze pure variant. Misschien ook niet.

Ik weet dat dit proces tijd kost. Dat elke test weer dagen vraagt van stabiliteit, aandacht en geduld. Maar ik heb het ervoor over. Elke uitkomst geeft duidelijkheid, en duidelijkheid geeft vrijheid.

Voor nu heb ik twee sneetjes brood van mijn ouders meegenomen. Zij eten altijd donker meergranenbrood van de plaatselijke bakker. Over een paar dagen ga ik dat testen.

Stiekem hoop ik dat het goed gaat. Niet alleen omdat het praktisch zou zijn, maar ook omdat het spontane momenten makkelijker maakt. Even aanschuiven voor de lunch zonder eigen brood mee te nemen. Gewoon mee kunnen doen.

Maar wat de uitkomst ook wordt, ik weet inmiddels dat ik dit stap voor stap kan aanpakken. Met geduld. Met aandacht. En steeds een beetje meer vertrouwen in mijn eigen lijf 🌿