Soms loopt een week anders dan je had gehoopt. Deze week stond in mijn hoofd in het teken van een nieuwe stap: brood herintroduceren. Maar mijn lichaam had andere plannen.
Ik werd flink verkouden en voordat ik het wist, zat daar ook nog een oorontsteking bij. Mijn energie daalde naar een nulpunt en om überhaupt te kunnen werken, greep ik meerdere dagen naar paracetamol. Op zulke momenten merk ik altijd hetzelfde: als mijn lijf ziek is, is mijn buik automatisch een stuk gevoeliger.
Alsof mijn hele systeem zegt: nu even niet.
Toch koppig doorzetten
En toch… had ik in mijn hoofd dat dit dé week zou zijn. De week van het brood. Vier dagen nadat ik weer wat strakker op mijn voeding had gelet, besloot ik ervoor te gaan. Twee boterhammen met gebakken ei. Simpel. Overzichtelijk.
Maar eigenlijk wist ik het al snel. Nog geen kwartier later voelde ik het gebeuren. Mijn darmen reageerden direct en duidelijk. Wat volgde waren twee uur waarin ik alleen maar kon rennen naar de wc. Alles moest eruit.
Mijn lichaam had geen ruimte. Geen reserve. Geen tolerantie.
Luisteren naar wat er écht speelt
Achteraf voelde ik wel wat spijt. Niet zozeer omdat het misging — maar omdat ik diep vanbinnen wist dat dit niet het juiste moment was. Ik wilde het zó graag. Wilde vooruit. Wilde bevestiging dat brood misschien weer kon.
Maar mijn lijf was ziek. En een ziek lichaam is per definitie overgevoeliger. Dan is uittesten eigenlijk geen eerlijke meting. Alles kan heftiger binnenkomen dan normaal.
Misschien was dit geen duidelijke “nee” tegen brood. Misschien was het simpelweg een “nu even niet”.
Zorgen in plaats van forceren
Waar ik vroeger misschien gefrustreerd was geweest, probeer ik nu anders te kijken. Dit is geen falen. Dit is informatie. Mijn lichaam vraagt rust. Herstel. Zachtheid.
Dus voor nu rest mij niets anders dan goed voor mezelf zorgen. Voldoende slapen. Eenvoudig eten. Geen experimenten. Eerst beter worden, echt beter worden.
En pas wanneer mijn lichaam weer volledig in balans is, probeer ik het brood opnieuw. Zonder koppigheid. Zonder haast.
Want als dit proces me één ding leert, dan is het dit: geduld is inderdaad een schone zaak 🌿