Vieren, voelen en bewust kiezen

De tweede week begon feestelijk: het was mijn verjaardag. Een dag die normaal gesproken draait om gezelligheid, samen eten en proosten op het leven. Mijn buik was op dat moment gelukkig rustig, en dat gaf een fijne basis. Maar ik wist ook: feest vieren en een herintroductiefase gaan niet altijd hand in hand.

Toch wilde ik niet dat mijn traject mijn verjaardag volledig zou bepalen. Ik wilde meedoen. Genieten. Samen zijn met mijn familie, zonder dat het alleen maar zou draaien om wat ik níet kon eten.

Pizza, maar dan op mijn manier

Ik nodigde iedereen uit om te pizzapannen. Iets gezelligs, laagdrempeligs en vooral iets wat verbindt. Voor mezelf haalde ik een glutenvrije pizzabodem en in plaats van tomatensaus gebruikte ik mijn vertrouwde nomatoesaus. Dat voelde veilig. Overzichtelijk.

Ik wist ergens ook wel dat als ik écht zou meedoen met alles, mijn herintroductie waarschijnlijk wat langer op zich zou laten wachten. En dit keer besloot ik dat dat oké was. Soms is leven belangrijker dan optimaliseren.

Ik koos bewust. Vegan geraspte kaas als basis, maar ook buffelmozzarella op mijn pizza. En ja, daar hoorden een paar rode wijntjes bij. Niet gedachteloos, niet impulsief — maar wel met volle overtuiging dat ik op dat moment wilde genieten.

Nog een avond genieten

Alsof één avond nog niet feestelijk genoeg was, ging ik de dag erna ook uit eten. Iets wat ik een paar weken geleden nog spannend had gevonden, voelde nu als een bewuste keuze.

Ik genoot van een paar borreltjes, van kaas, en van een heerlijke Chateaubriand met bijpassende sauzen. Het was zo’n avond waarop alles klopt: goed gezelschap, mooie smaken, ontspannen sfeer. Even niet bezig zijn met lijstjes, schema’s of fases.

De rekening van mijn buik

De dag erna liet mijn buik duidelijk merken dat hij het er niet helemaal mee eens was. Hij was onrustig, opgeblazen en gevoelig en ik moest vaak naar de wc. Waar het precies door kwam? De wijn? De borreltjes? De zuivel? De sauzen? De combinatie? Ik heb geen idee.

En eerlijk gezegd besloot ik dat deze keer ook niet tot op de bodem uit te zoeken. Dit was geen “per ongeluk” moment. Ik had bewust gekozen om te vieren, te genieten en even los te laten. Dan hoort de consequentie er ook bij.

Wat anders was dan vroeger, is hoe ik ermee omging. Geen paniek. Geen schuldgevoel. Geen gedachte dat ik “gefaald” had. Alleen de constatering: mijn buik is van slag, dus nu mag ik weer terug naar rust.

Terug naar balans

Na het weekend pakte ik de draad weer op. Streng, maar liefdevol. Terug naar mijn veilige basis. Eenvoudige maaltijden, geen experimenten, geen uitspattingen. Mijn buik kreeg de ruimte om te herstellen en binnen een paar dagen voelde ik me weer helemaal de oude.

Misschien is dat wel de grootste verandering in dit proces. Niet dat ik nooit meer uit de bocht vlieg, maar dat ik weet hoe ik weer terugkom. Dat ik mijn lichaam begrijp. Dat ik kan genieten én herstellen.

En nu kijk ik vooruit. Op naar een nieuwe week. Hopelijk een week waarin ik brood voorzichtig mag herintroduceren. Spannend, maar ook hoopvol.

Stap voor stap. Op mijn manier 🌿